Michael Fay - Able Tasmans

Sit down and I’ll tell you a story

There’s not much, not a great deal to know

About people not living a life of their own

They put all their faith in great buildings

They said they were constantly shocked and surprised

How reference points moved around

And then often their eyes became dark with dismay

As somebody else took their loved ones away

It was Christmas day

When Michael Fay gave his money away

And he just didn’t have a lot to say

We’d all forgotten his birthday

Even so, leave him home

Michael’s Dad, feeling oh so sad and alone

He says, «I'm, I’m alone but I feel as if Howers took me by the hand»

It was Christmas day

When Michael Fay gave his money away

And he just didn’t have a lot to say

Compared to the people next door

So, please carry my bones

To a place I can call home

Yes, please carry my bones

To a place I can call home

A place to carry my bones

A place to call home when we’re at the Speakeasy

Somewhere I could be alone

Shared visions of heaven are so hard to come by

Everything comes to you free

But you already own what would provides me

With artifacts based on the absence of reason

Style, style, my ass a mile

Where does it stop, precision welcome

While stop, whoa-whoa, and with two cents I got on me

The best thing to do just forget I’m alive

Please carry my bones

To a place I can call home

Yes, please carry my bones

Ga zitten en ik zal je een verhaal vertellen

Er is niet veel, niet veel te weten

Over mensen die geen eigen leven leiden

Ze stelden al hun vertrouwen in geweldige gebouwen

Ze zeiden constant geschokt en verrast te zijn

Hoe referentiepunten zich verplaatsten

En dan werden hun ogen vaak donker van ontzetting

Zoals iemand anders hun geliefden wegnam

Het was eerste kerstdag

Toen Michael Fay zijn geld weggaf

En hij had gewoon niet veel te zeggen

We waren allemaal zijn verjaardag vergeten

Laat hem toch thuis

Michaels vader, die zich oh zo verdrietig en alleen voelt

Hij zegt: «Ik ben, ik ben alleen, maar ik heb het gevoel alsof Howers me bij de hand heeft genomen»

Het was eerste kerstdag

Toen Michael Fay zijn geld weggaf

En hij had gewoon niet veel te zeggen

Vergeleken met de mensen hiernaast

Dus draag alsjeblieft mijn botten

Naar een plek die ik thuis kan noemen

Ja, draag alsjeblieft mijn botten

Naar een plek die ik thuis kan noemen

Een plek om mijn botten te dragen

Een plek om naar huis te bellen als we bij de Speakeasy zijn

Ergens waar ik alleen zou kunnen zijn

Gedeelde visioenen van de hemel zijn zo moeilijk te verkrijgen

Alles komt gratis naar je toe

Maar je bezit al wat mij zou opleveren

Met artefacten gebaseerd op het ontbreken van een reden

Stijl, stijl, my ass a mile

Waar houdt het op, precisie welkom

Terwijl stop, whoa-whoa, en met twee cent kreeg ik op mij

Het beste wat je kunt doen, is gewoon vergeten dat ik leef

Draag alsjeblieft mijn botten

Naar een plek die ik thuis kan noemen

Ja, draag alsjeblieft mijn botten