Solo - Abel Pintos

Arde el cielo en tus manos

Quemas tan despacio mis sentimientos

Que no distingo si estoy muriendo

O estoy volviendo a nacer en esta mezcla de placer

Y de dolor, si sé que no te tengo

Me das tu cuerpo y tu pasión pero jamás tendré tu corazón

Porque tu vida ya tiene dueño

Aunque seas tan lejana

No puedo dejarte, si yo te amo

Prefiero esto a no tener nada

Debo dejar de preguntar «¿qué voy hacer?», cuando no estás

Y disfrutar esto que siento ahora

Emborracharme de tu piel en este frío cuarto de un hotel

Donde eres mía por una hora

Pero te vas de aquí

Y yo me quedo así

Sangrando mi espíritu en un papel

Bebiendo el vino de la soledad

Sabrá mi tiempo de transcurrir

Pero de olvidarte jamás sabrá

Calla el beso sin tus labios

En cada regreso que trae el viento

Desoja olvidos mi pensamiento

Tu sombra busco en la pared

Y no descubro amanecer

Cuando tu ausencia vive en mi silencio

Me ahoga el frío, el ardor y este roció en mi habitación

Donde agoniza mi desconsuelo

Vuela libre lo pasado

Otra luna escribe lo que soñamos

Entre lo absurdo y lo imaginario

En un instante de pasión nos despojamos del dolor

Y del secreto donde nos amamos

El mundo es solo una ilusión como un milagro sin explicación

Entristecido si nos dejamos

Pero te vas de aquí

Y yo me quedo así

Sangrando mi espíritu en un papel

Bebiendo el vino de la soledad

Sabrá mi tiempo de transcurrir

Pero de olvidarte jamás sabrá

De lucht brandt in je handen

Je verbrandt mijn gevoelens zo langzaam

Dat ik geen onderscheid maak als ik doodga

Of word ik herboren in deze mengeling van plezier

En van pijn, als ik weet dat ik je niet heb

Je geeft me je lichaam en je passie, maar ik zal nooit je hart hebben

Omdat je leven al een eigenaar heeft

Ook al ben je zo ver weg

Ik kan je niet verlaten als ik van je hou

Ik heb dit liever dan niets hebben

Ik moet stoppen met vragen "wat ga ik doen?" als jij dat niet bent

En geniet van wat ik nu voel

Dronken op je huid in deze koude hotelkamer

waar je een uur van mij bent

Maar je gaat hier weg

En ik blijf zo

Mijn geest bloeden op papier

De wijn van eenzaamheid drinken

Je zult mijn tijd kennen om te passeren

Maar vergeten, je zult het nooit weten

Calla de kus zonder jouw lippen

In elke terugkeer die de wind brengt

Weg met mijn gedachten

Ik zoek je schaduw op de muur

En ik ontdek de dageraad niet

Wanneer jouw afwezigheid leeft in mijn stilte

Ik ben gestikt door de kou, het branden en deze spray in mijn kamer

waar mijn verdriet kwelt

vlieg vrij door het verleden

Een andere maan schrijft wat we dromen

Tussen het absurde en het denkbeeldige

In een oogwenk van passie zijn we van de pijn af

En van het geheim waar we van elkaar houden

De wereld is slechts een illusie als een wonder zonder verklaring

bedroefd als we vertrokken?

Maar je gaat hier weg

En ik blijf zo

Mijn geest bloeden op papier

De wijn van eenzaamheid drinken

Je zult mijn tijd kennen om te passeren

Maar vergeten, je zult het nooit weten