Devouring Time, Blunt Thou The Lion's Paws - Sonnet No. 19 by Shakespeare - Anthony Quayle

Devouring Time, blunt thou the lion’s paws,

And make the earth devour her own sweet brood;

Pluck the keen teeth from the fierce tiger’s jaws,

And burn the long-lived phoenix in her blood;

Make glad and sorry seasons as thou fleet’st,

And do whate’er thou wilt, swift-footed Time,

To the wide world and all her fading sweets;

But I forbid thee one most heinous crime:

O, carve not with thy hours my love’s fair brow,

Nor draw no lines there with thine antique pen;

Him in thy course untainted do allow

For beauty’s pattern to succeeding men.

Yet, do thy worst, old Time: despite thy wrong,

My love shall in my verse ever live young.

Verslindende tijd, bot de poten van de leeuw,

En laat de aarde haar eigen zoete kroost verslinden;

Pluk de scherpe tanden uit de kaken van de woeste tijger,

En verbrand de langlevende feniks in haar bloed;

Maak blije en spijtige seizoenen als je vloot,

En doe wat je wilt, snelvoetige Tijd,

Naar de wijde wereld en al haar vervagende snoepjes;

Maar ik verbied u een zeer gruwelijke misdaad:

O, snij niet met uw uren het mooie voorhoofd van mijn liefde,

Trek daar ook geen lijnen met je antieke pen;

Hem in uw gang onbesmet toestaan

Voor het patroon van schoonheid om mannen te volgen.

Toch, doe je uiterste best, oude Tijd: ondanks je fout,

Mijn liefde zal in mijn vers altijd jong leven.