Весна - 5'nizza

Улица, лица, длится, не спится.

Засыпаю, не могу остановиться.

Зажигаю.

Наблюдаю за собой там,

Со стороны, раны не зажили.

Долго кружили.

Вдох, снова тени ожили.

Были, любили, забыли, оставили там…

Я не вернусь, и снова не будет весны.

Я поднимусь, я уже не боюсь высоты.

Я не хочу, чтобы ты… Я не хочу, чтобы я…

Часами, словами-весами грузили себя.

Ночь наступает на пятки.

Звуки играют в прятки.

Сладки взятки, прячутся, их не достать,

До них не добраться.

Можно смеяться, не приземляться.

Трудно понять, легко догадаться.

Нет, не отнять того,

Чтобы было, опять догонять, время не ждать.

Можно сгореть, не успеть, не допеть

Не догнать, не узнать, потеряться.

Можно смеяться, не приземляться.

Трудно понять, легко догадаться.

Я не вернусь, и снова не будет весны.

Я поднимусь, я уже не боюсь высоты.

Я не хочу, чтобы ты… Я не хочу, чтобы я…

Часами, словами-весами грузили себя.

На ответы у меня есть вопросы.

Папиросы, расспросы.

Спроси меня:

- Где ты?

- Нигде, я иду в никуда.

Да,

Горят провода, это правда.

Сухая вода – бесконечная нота.

Спроси меня:

- Кто ты?

- Никто, но я здесь навсегда.

Я же вернусь, и снова наступит весна.

Когда я проснусь, я знаю, тебе не до сна-а-а

Я так хочу, чтобы ты… Я так хочу, чтобы я…

Дышали одной тишиной и не видели дня.

Я так хочу, чтобы ты… Я так хочу, чтобы я…

Дышали одной тишиной и не видели дня.

Я так хочу, чтобы ты… Я так хочу, чтобы я…

Дышали одной тишиной и не видели дня.

Я же вернусь, и снова наступит весна.

Я же вернусь, и снова наступит весна.

Я же вернусь, и снова наступит весна.

Straat, gezichten, duurt, kan niet slapen.

Ik val in slaap, ik kan niet stoppen.

Ik steek het aan.

Ik kijk naar mezelf daar

Aan de andere kant heelden de wonden niet.

Ze cirkelden een hele tijd rond.

Adem in, de schaduwen kwamen weer tot leven.

Waren, geliefd, vergeten, daar achtergelaten ...

Ik zal niet terugkeren, en opnieuw zal er geen lente zijn.

Ik zal opstaan, ik heb geen hoogtevrees meer.

Ik wil niet dat je... ik wil niet dat ik...

Urenlang laadden ze zichzelf op met woordgewichten.

De nacht staat op zijn hielen.

Geluiden spelen verstoppertje.

Steekpenningen zijn lief, ze verstoppen zich, ze zijn niet te bereiken,

Je kunt niet bij ze komen.

Je kunt lachen, niet landen.

Moeilijk te begrijpen, gemakkelijk te raden.

Nee, neem het niet weg

Om te zijn, weer om bij te praten, geen tijd om te wachten.

Je kunt opbranden, geen tijd hebben, niet zingen

Niet inhalen, niet herkennen, verdwalen.

Je kunt lachen, niet landen.

Moeilijk te begrijpen, gemakkelijk te raden.

Ik zal niet terugkeren, en opnieuw zal er geen lente zijn.

Ik zal opstaan, ik heb geen hoogtevrees meer.

Ik wil niet dat je... ik wil niet dat ik...

Urenlang laadden ze zichzelf op met woordgewichten.

Ik heb vragen voor antwoorden.

Sigaretten, vragen.

Vraag het mij:

- Waar ben je?

Nergens, ik ga nergens heen.

Ja,

De draden staan ​​in brand, dat is waar.

Droog water is een eindeloze noot.

Vraag het mij:

- Wie ben jij?

- Niemand, maar ik ben hier voor altijd.

Ik kom terug, en de lente zal weer komen.

Als ik wakker word, weet ik dat je niet kunt slapen-ah-ah

Ik wil je zo... ik wil me zo...

Ze ademden één stilte in en zagen de dag niet.

Ik wil je zo... ik wil me zo...

Ze ademden één stilte in en zagen de dag niet.

Ik wil je zo... ik wil me zo...

Ze ademden één stilte in en zagen de dag niet.

Ik kom terug, en de lente zal weer komen.

Ik kom terug, en de lente zal weer komen.

Ik kom terug, en de lente zal weer komen.