Tannhäuser: Wie Todesahnung Dämmrung deckt die Lande... O du mein holder Abendstern - Simon Keenlyside

Wolfram

Wie Todesahnung, Dämm'rung deckt die Lande

Umhüllt das Tal mit schwärzlichem Gewande;

Der Seele, die nach jenen Höh'n verlangt

Vor ihrem Flug durch Nacht und Grausen bangt!

Da scheinest du, o lieblichster der Sterne

Dein sanftes Licht entsendest du der Ferne

Die nächt'ge Dämm'rung teilt dein lieber Strahl

Und Freundlich zeigst du den Weg aus dem Tal

0 du mein holder Abendstern

Wohl grüsst' ich immer dich so gern;

Vom Herzen, das sie nie verriet

Grüsse sie wenn sie vorbei dir zieht

Wenn sie entschwebt dem Tal der Erden

Ein sel’ger Engel dort zu werden

wolfraam

Als een voorgevoel van de dood bedekt de schemering het land

Bedekt de vallei met een zwartachtig gewaad;

De ziel die verlangt naar die hoogten

Bang voor hun vlucht door de nacht en horror!

Daar straal je, o mooiste sterren

Je stuurt je zachte licht van ver

Jouw lieve straal verdeelt de nachtelijke schemering

En je wijst zo vriendelijk de weg uit de vallei

0 mijn mooie avondster

Ik begroette je altijd zo blij;

Vanuit het hart heeft ze nooit verraden

Begroet haar als ze je passeert

Wanneer ze wegdrijft van de vallei van de aarde

Om daar een gezegende engel te worden