The Ballad Of Conley And Billy (The Proof's In The Pickin") - Diamond Rio

Screamn' whitewall tires and a guitar by his side

Billy’s got the fever as he rolls on thru the night

Some were born to listen, some were born to play

He was lightning on the highstrings and thunder on the bass

He could play it high, he could play it low

He could make it cry, he could make it moan

He knows when push comes to shove

The proof’s in the pickin'

In a smoky little tavern just off of Bourbon Street

Tobacco stained fingers waited on the down beat

Conley was the master, the undisputed king

He’d ruled the town for thirty years

With an army of six strings

He could play it high, he could play it low

He could make it cry, he could make it moan

He knows when push comes to shove

The proof’s in the pickin'

Sometimes after midnight Billy drives through New Orleans

Straight to the French Quarter there’s a man he has to see

The music is a raging like a city that’s on fire

Billy felt just like an altar boy at the feet of a higher power

Conley watched as Billy walked across the room

Opened his case and started a tune

The whole club was silent and the lights were turned down low

Billy stepped up on the stage and Conley whispered, «Go son, go»

He could play it high, he could play it low

He could make it cry, he could make it moan

He knows when push comes to shove

The proof’s in the pickin'

Conley held his hand up, no one made a sound

And he handed Bill his old archtop and stepped into the crowd

Billy played it soft, Billy played it sad

Then he made it talk and in came the band

Soon the room was shaking before Billy’s wall of sound

And just a block off Bourbon Street, a new king’s been crowned.

He could play it high, he could play it low

He could make it cry, he could make it moan

He knows when push comes to shove

The proof’s in the pickin'

Screamn' whitewall banden en een gitaar aan zijn zijde

Billy heeft koorts terwijl hij door de nacht rolt

Sommigen zijn geboren om te luisteren, anderen zijn geboren om te spelen

Hij was bliksem op de hoge snaren en donder op de bas

Hij kan het hoog spelen, hij kan het laag spelen

Hij kan het laten huilen, hij kan het laten kreunen

Hij weet wanneer het erop aankomt

Het bewijs is aan het uitzoeken

In een rokerige kleine taverne vlak bij Bourbon Street

Met tabak bevlekte vingers wachtten op het ritme

Conley was de meester, de onbetwiste koning

Hij had de stad dertig jaar geregeerd

Met een leger van zes snaren

Hij kan het hoog spelen, hij kan het laag spelen

Hij kan het laten huilen, hij kan het laten kreunen

Hij weet wanneer het erop aankomt

Het bewijs is aan het uitzoeken

Soms rijdt Billy na middernacht door New Orleans

Rechtstreeks naar de Franse wijk, daar is een man die hij moet zien

De muziek raast als een stad die in brand staat

Billy voelde zich net een misdienaar aan de voeten van een hogere macht

Conley keek toe terwijl Billy door de kamer liep

Opende zijn koffer en begon een deuntje

De hele club was stil en de lichten waren gedimd

Billy stapte het podium op en Conley fluisterde: "Go zoon, go"

Hij kan het hoog spelen, hij kan het laag spelen

Hij kan het laten huilen, hij kan het laten kreunen

Hij weet wanneer het erop aankomt

Het bewijs is aan het uitzoeken

Conley hield zijn hand omhoog, niemand maakte een geluid

En hij gaf Bill zijn oude archtop en stapte in de menigte

Billy speelde het zacht, Billy speelde het droevig

Toen liet hij het praten en kwam de band binnen

Al snel beefde de kamer voor Billy's muur van geluid

En slechts een blok verwijderd van Bourbon Street, is een nieuwe koning gekroond.

Hij kan het hoog spelen, hij kan het laag spelen

Hij kan het laten huilen, hij kan het laten kreunen

Hij weet wanneer het erop aankomt

Het bewijs is aan het uitzoeken