Blue Spring -

푸름, 화내보지도 못했고

부끄러워 숨어서

어디론가 사라지지도 못했어

봄, 화려하지도 않았고

부끄러움 버리고

세상으로 나아가지도 못했어

푸르름은 내겐

초록과 파랑도 아니야

나무도 바다도 아냐

아직은 추운 이른 봄에

떨리던 파란 입술

계절은 무심하게 제 갈 길을 가는데

붙잡지도 않을 걸 보내지도 못했는지

길어지던 그 봄밤 휘청이던 불빛들

희푸르게 밝아오면

잠시 잠들 수 있던 푸른 새벽

숲엔 봄이 오는 소리가 들려

얼어붙은 땅과 딱딱한 망울들

부수고 터져나오는

울음 소리들이

오오오오오오

오오오오오

내 안에 껍질을 깨트려

멀리 날아가는 게

세상 모두가 아무렇지 않게

해내고 있는 건데

시절은 무심하게 끝 장을 넘기는데

머물지도 않을 걸 떠나지도 못했는지

길어지는 이 봄밤 휘청이는 사람들

희푸르게 번져오는

살아남은 그들의 어색한 미소

Blue, ik kon niet eens boos worden

schuilen in schaamte

Ik kon niet eens ergens verdwijnen

De lente was niet eens flitsend

laat de schaamte los

Ik kon niet eens de wereld in

blauw is voor mij

Noch groen, noch blauw

Noch de bomen, noch de zee

In het nog koude vroege voorjaar

trillende blauwe lippen

De seizoenen gaan onverschillig hun gang

Kon je niet iets loslaten waar je je niet aan kon vasthouden?

De lange lentenacht, de duizelingwekkende lichtjes

Als het helderder wordt

Een blauwe dageraad waar ik even in slaap kon vallen

Ik hoor het geluid van de lente in het bos

Bevroren grond en harde mantel

breken en barsten

huilt

Oh Oh oh oh

Oh Oh oh

breek de schaal in mij

vliegende krab

Iedereen in de wereld is niets

ik doe het

De dagen gaan onverschillig door het laatste hoofdstuk

Kon niet blijven, kon niet weg

Op deze lengende lentenacht, de struikelende mensen

bleek verspreiden

De ongemakkelijke glimlachen van degenen die het overleefden