RAMONA - Zahara

Contemplé por última vez esa llanura

Y ahí, rodeada del más profundo de los vacíos

No sentí tristeza

Por un momento pensé que no sentía nada

Y casi tuve que cerrar un poco los ojos

Y mirar desenfocando todo lo posible

Esperando que el paisaje se tornara

Un viejo camino conocido lleno de piedras

Que un día arreglaron en el que ya no tropiezas

Y que, sin embargo, asfaltado ha perdido

Absolutamente todo su encanto

Al cerrar la puerta nada de eso salió conmigo

Las fotos frente aquella pintada (Dentro)

La sensación de haber creado una familia (Dentro)

El echar de menos, el dejar de chuparle los dedos (Dentro)

La agonía por no verle (Dentro)

La paz de sentirme sola (Dentro)

Los post-its, la radio a las ocho (Dentro)

Los pies arrastrándose (Dentro)

Los besos rotos, los imanes de los viajes exóticos (Dentro)

La vitrina llena de recuerdos que ahora no quiero

Luego me temblaba el pulso

Cuando le dije a mi portera que dejara de contarle mi vida a los vecinos

Cuando ella lo negó todo, supe que mentía

Me sentí bien

Entiendo que sea divertido hablar de mí

Comentar si tengo muchos o pocos amigos

Imaginar cómo follo y con cuántos

Pensar en toda la mierda que tengo que aguantar

En cómo cambio si no estoy maquillada

Que a las ocho de la mañana con el moño parezco otra

Me recordará cómo fue una buena portera

Y yo cómo fui una buena persona

Y que ella no me contó las cosas que decían los vecinos de mí

Esos que no se quejaban de mí

Esos con los que nunca habló mal de mí

Pero al cruzar la puerta nada de eso salió conmigo

El abrazo falso y sus mentiras a la cara (Dentro)

Las voces que me decían que me había llamado puta (Puta)

Sus ojos de loca cuando me imitaba (Dentro)

El olor a azufre emanando de mis venas (Dentro)

El sentirme hundida y victoriosa (Dentro)

Las ganas de una ducha que arrancara la lucha del cuerpo

Lo peor fue concentrar tanta ira dentro de mí

Que acabó frente a la mejor lasaña del barrio

Mientras pensaba que era el mundo el que me odiaba

Aunque era yo la que estaba deseando aniquilarlo

Y con las ganas de esa ducha que me quitara el olor de la lucha del cuerpo

Empecé a llorar con tanta rabia que los ojos se me quedaron hinchados

Como si no hubiesen podido salir del todo las lágrimas

Y sólo entonces me di cuenta de que le habría dicho adiós

A un hogar sin haberlo sentido así nunca

Y cómo cerré la puerta y dejé las llaves dentro

También dentro

Ik keek voor de laatste keer dat vlakte

En daar, omringd door de diepste leegte

Ik voelde geen verdriet

Even dacht ik dat ik niets voelde

En ik moest bijna mijn ogen een beetje sluiten

En kijk zoveel mogelijk onscherp

Wachten tot het landschap verandert

Een oud vertrouwd pad vol stenen

Die ene dag die ze vaststelden waarin je niet meer struikelt

En dat is echter verhard verloren

Absoluut al zijn charme

De deur sluiten kwam er niet uit met mij

De foto's voor die graffiti (Binnen)

Het gevoel een gezin te hebben gesticht (Inside)

De juffrouw, de stop met op zijn vingers zuigen (Binnen)

De pijn om hem niet te zien (vanbinnen)

De rust van je alleen voelen (vanbinnen)

De post-its, de radio om acht uur (Binnen)

Voeten schuifelen (binnen)

De gebroken kussen, de magneten van exotische reizen (Binnen)

De vitrine vol herinneringen die ik nu niet wil

Toen trilde mijn pols

Toen ik mijn conciërge vertelde om te stoppen met het vertellen van de buren over mijn leven

Toen ze alles ontkende, wist ik dat ze loog

ik voelde me goed

Ik begrijp dat het leuk is om over mij te praten

Reageer als ik veel of weinig vrienden heb

Stel je voor hoe ik neuk en met hoeveel

Om te denken aan alle shit die ik moet verdragen

Hoe verander ik als ik geen make-up draag?

Dat ik om acht uur 's ochtends met de boog eruitzie als een ander

Het zal me eraan herinneren hoe een goede keeper was

En hoe ik een goed mens was

En dat ze me niet vertelde wat de buren over me zeiden

Degenen die niet over mij klaagden

Degenen met wie hij nooit kwaad over mij sprak

Maar toen ik door de deur liep, kwam er niets uit met mij

De nep-knuffel en zijn leugens in het gezicht (Binnen)

De stemmen die me vertelden dat hij me een bitch had genoemd (Bitch)

Haar gekke ogen toen ze mij imiteerde (vanbinnen)

De geur van zwavel die uit mijn aderen komt (Binnen)

Je verzonken en zegevierend voelen (vanbinnen)

Het verlangen naar een douche die het gevecht van het lichaam zal starten

Het ergste was dat ik zoveel woede in mij concentreerde

Die voor de lekkerste lasagne van de buurt belandde

Terwijl ik dacht dat het de wereld was die me haatte

Hoewel ik degene was die bereid was hem te vernietigen

En met het verlangen naar die douche die de geur van het gevecht uit mijn lichaam zou verwijderen

Ik begon zo woedend te huilen dat mijn ogen opzwollen

Alsof de tranen er helemaal niet uitkomen

En toen pas besefte ik dat ik afscheid zou hebben genomen

Naar een huis zonder ooit zo te hebben gevoeld

En hoe ik de deur op slot deed en de sleutels binnen liet

ook binnen