Eclisse - yuks, Jayred, Riviera

Sei come un personale in casa e alla mia festa

Io perdo tempo in cose in caso perda la mia testa

Ho perso calma per una stronza che mi ha ucciso più e più volte

Ho segnato sopra un muro ogni ballo con la morte

Sai quante volte ho mandato a fanculo

Con l’anima in fiamme ho bruciato emozioni

Vivo al freddo ma rimango gelato

Non voglio sentire, non voglio ragioni

Non voglio al cospetto nessuna puttana, nessuno stronzetto che fa il finto amico

Dammi la grama che so quel che faccio

Io spendo e sparisco e non te lo dico

E ora non so cosa mi succede

So solo che son fuori di me

E ora non so se prendere le armi

Lottare o stare a guardare

E non ci è mai importato del giudizio degli altri

Eravamo soli insieme in questa marea di gente

Ora invece ci incontriamo appena ogni cent’anni

Nell’universo immenso come fossimo un eclisse

Vorrei volare in alto, respirare sopra a Venere

Vorrei farmi di tutto e non sentire più il malessere

In quanto poco tempo un valore diventa cenere

In quanto poco tempo una bestia diventa esile

Se il mondo qua traballa tu corri sull’altro polo

Saremo in equilibrio, colonio placato in oro

Ho fatto scacco matto quando sei scesa in gioco

Per te divento matto, per te io prendo fuoco

E ancora

Prima dentro gli occhi tuoi c’ho visto pianeti e meteore

L’eclisse ci copre ma noi scappiamo, non vogliamo regole

Fumando sdraiati all’insù mi lascio cadere nel blu

You’re the one that I want, come fossimo in Quentin

E ora non so cosa mi succede

So solo che son fuori di me

E ora non so se prendere le armi

Lottare o stare a guardare

E non ci è mai importato del giudizio degli altri

Eravamo soli insieme in questa marea di gente

Ora invece ci incontriamo appena ogni cent’anni

Nell’universo immenso come fossimo un eclisse

Je bent als personeel in huis en op mijn feest

Ik verspil tijd aan dingen voor het geval ik mijn hoofd verlies

Ik verloor mijn kalmte over een teef die me keer op keer vermoordde

Ik heb elke dans gemarkeerd met de dood op een muur

Je weet hoe vaak ik het heb verpest

Met mijn ziel in vuur en vlam, verbrandde ik emoties

Ik leef in de kou, maar ik blijf bevroren

Ik wil het niet horen, ik wil geen redenen

Ik wil geen hoer, geen kleine stront die zich voordoet als een nepvriend

Geef me de grama dat ik weet wat ik doe

Ik geef uit en verdwijn en ik vertel het je niet

En nu weet ik niet wat er met me gebeurt

Ik weet gewoon dat ik buiten mezelf ben

En nu weet ik niet of ik de wapens moet opnemen

Vechten of blijven kijken

En we hebben ons nooit druk gemaakt om de mening van anderen

We waren alleen samen in deze menigte mensen

In plaats daarvan ontmoeten we elkaar maar eens in de honderd jaar

In het immense universum alsof we een eclips zijn

Ik zou hoog willen vliegen, boven Venus willen ademen

Ik zou alles willen doen en me niet langer onwel voelen

In korte tijd verandert een waarde in as

Het kost hoe weinig tijd een dier slank wordt

Als de wereld hier wiebelt, ren jij naar de andere paal

We zullen in balans zijn, een kolonie in goud

Ik heb schaakmat gezet toen je in het spel kwam

Voor jou word ik gek, voor jou vat ik vlam

Het is nog steeds

Vroeger zag ik planeten en meteoren in je ogen

De zonsverduistering bedekt ons, maar we rennen weg, we willen geen regels

Terwijl ik liggend rook, liet ik mezelf in het niets vallen

Jij bent degene die ik wil, alsof we Quentin zijn

En nu weet ik niet wat er met me gebeurt

Ik weet gewoon dat ik buiten mezelf ben

En nu weet ik niet of ik de wapens moet opnemen

Vechten of blijven kijken

En we hebben ons nooit druk gemaakt om de mening van anderen

We waren alleen samen in deze menigte mensen

In plaats daarvan ontmoeten we elkaar maar eens in de honderd jaar

In het immense universum alsof we een eclips zijn