Winter Requiem - Your Schizophrenia

Слышишь хруст белых костей?

Растоптали снега невинных детей.

И лежат снежинки агонией горя.

Шепчут: красота не спасёт… Всё зря.

Растекались лужами слёзы их,

Дети плавились, попав за воротник,

На ладонях таяли… И стали водой,

Растворяясь в грязи городской.

Сотни подошв портят их тела,

Бледная кожа слишком тонка,

Рвётся и рвётся снежная ткань,

Корчатся от боли с мольбой: перестань!

Но не услышат снега мольбы,

Люди были и будут глухи.

Безжалостно топчут они красоту,

Переломав снега мечту.

Слышишь хруст белых костей?

Топчут люди снежных детей…

Hoor je het kraken van witte botten?

Ze vertrappelden de sneeuw van onschuldige kinderen.

En sneeuwvlokken liggen in de pijn van verdriet.

Ze fluisteren: schoonheid zal niet redden... Allemaal tevergeefs.

Hun tranen vloeiden in plassen,

De kinderen smolten toen ze de halsband raakten,

Ze smolten op de handpalmen ... en werden water,

Oplossen in het stedelijke vuil.

Honderden zolen bederven hun lichaam

Een bleke huid is te dun

Het sneeuwweefsel is gescheurd en gescheurd,

Kronkelend van de pijn met een smeekbede: stop ermee!

Maar sneeuw verhoort geen gebeden,

Mensen zijn en zullen doof zijn.

Meedogenloos vertrappen ze schoonheid,

De sneeuwdroom doorbreken.

Hoor je het kraken van witte botten?

Mensen vertrappelen sneeuwkinderen...