Libra - Xamã, Neo Beats

Diga-me com quem samba, eu seguirei teus pés

Diga-me quem tu amas e eu te direi quem és

Me diz como se diz eu te amo depois de 2010?!

Tenho aptidão pra juntar amores que desaparecem

Rapidão, baby você não me conhece

Vem, me passa a visão quem me ama não me esquece, disse a solidão

Num eclipse, um dia cê me disse que

Roubávamos um banco e morríamos num Civic

O amor é cego libriana é sensitive

No relacionamento abusivo que vive e morri e chorei de ti

Diga-me quem fui, quem sou, te direi que não presto

Rimas de Rambo, éramos reis e comíamos resto

Me diz, você sabe, baby.

Que eu nem sou tão bom assim…

Me diz o que cê quer de mim…

Te vejo ali depois do fim…

Por nossas contas não te devo nada, nada

Me equilibrando após o fim, a vida é uma piada

(Hahaha)

Nós dois, não mais

Adeus, minha pequena

Meus versos sujos não são mais poemas, que pena!

Vivo a lembrar, em nome de Deus me dê alguma alternativa plena

Dois lados da mesma moeda, no mesmo poema, que pena…

Que pena!

Zeg me met wie je danst, ik volg je voeten

Zeg me van wie je houdt en ik zeg je wie je bent

Vertel me hoe ik na 2010 kan zeggen dat ik van je hou?!

Ik heb het vermogen om me aan te sluiten bij liefdes die verdwijnen

Snel, schat, je kent me niet

Kom, geef me de visie, degenen die van me houden, vergeten me niet, zei eenzaamheid

Op een dag vertelde je me dat tijdens een zonsverduistering

We beroofden een bank en stierven in een Civic

Liefde is blind Weegschaal is gevoelig

In de gewelddadige relatie die leeft en stierf en huilde om jou

Vertel me wie ik was, wie ik ben, ik zal je vertellen dat ik niet goed ben

Rambo rijmt, we waren koningen en we aten de rest

Vertel me, weet je, schat.

Dat ik niet eens zo goed ben...

Vertel me wat je van me wilt...

Zie je daar na het einde...

Op onze rekeningen ben ik je niets, niets verschuldigd

Ik balanceer mezelf na het einde, het leven is een grap

(Ha ha ha)

Wij tweeën, niet meer

Vaarwel mijn kleintje

Mijn vuile verzen zijn geen gedichten meer, wat jammer!

Ik blijf je eraan herinneren, in de naam van God, geef me een volledig alternatief

Twee kanten van dezelfde medaille, in hetzelfde gedicht, wat jammer...

Wat jammer!