Severance - Wretched Tongues

Rip through the surface and drag me away

This skin I wear just isn’t the same

Stumbling through darkness and writhing in pain

I can feel its eyes unwavering gaze

Every day the impulsiveness grows

This hunger becoming insatiable

Self neglect just isn’t enough

It craves me

It needs me

I am brittle

My bones weary

I separate from myself

Peeling back the skin to see beneath

As a sweet release washes over m

The endorphins provide m relief

Dissociation expands

My mirror mind abstracted from within

Creating distinctions betwixt

As insanity descends

Rip through the surface and drag me away

This skin I wear just isn’t the same

Stumbling through darkness and writhing in pain

I can feel its eyes unwavering gaze

Caught in disparity where nothing remains

The actions committed are no longer mine

Traversing the blackness that is now my domain

Its eyes and mine are one in the same

Stumbling through darkness and writhing in pain

Traversing the blackness that is now my domain

Its eyes and mine are one in the same

Awakening, swathed in despair

My putrescent body is tainting the air

One step forward begets two fucking back

Digging its claws in me

Refusing to retract

A new victim of self-separation

Scheur door het oppervlak en sleep me weg

Deze huid die ik draag is gewoon niet hetzelfde

Struikelend door duisternis en kronkelend van pijn

Ik kan zijn ogen onwankelbare blik voelen

Elke dag groeit de impulsiviteit

Deze honger wordt onverzadigbaar

Zelfverwaarlozing is gewoon niet genoeg

Het verlangt naar mij

Het heeft mij nodig

Ik ben broos

Mijn botten zijn moe

Ik scheid me van mezelf

De huid afpellen om eronder te zien

Als een zoete release spoelt over m

De endorfines zorgen voor verlichting

Dissociatie breidt zich uit

Mijn spiegelgeest geabstraheerd van binnenuit

Onderscheid maken tussen

Naarmate de waanzin daalt

Scheur door het oppervlak en sleep me weg

Deze huid die ik draag is gewoon niet hetzelfde

Struikelend door duisternis en kronkelend van pijn

Ik kan zijn ogen onwankelbare blik voelen

Gevangen in ongelijkheid waar niets overblijft

De gepleegde acties zijn niet langer van mij

De duisternis doorkruisen die nu mijn domein is

Zijn ogen en de mijne zijn één in hetzelfde

Struikelend door duisternis en kronkelend van pijn

De duisternis doorkruisen die nu mijn domein is

Zijn ogen en de mijne zijn één in hetzelfde

Ontwaken, gehuld in wanhoop

Mijn gloeiende lichaam bederft de lucht

Een stap vooruit brengt er twee terug

Zijn klauwen in mij graven

Weigeren om in te trekken

Een nieuw slachtoffer van zelfscheiding