Dying For The Sun -

Dying for the sun

Dying for the sun

Dying for the sun

Dying, dying for the sun

Why should he trust her, she’s losing control

Why should he hear her, because her lies enrage him more

He can feel the fire, burning inside his soul

Where will her faith reside, 'cause he will never let her go

There’s no escape, you’ll fear it now

This reward to save her soul, to see him die

He tells the world, and darkness comes

He will never find her now, in his demise

Dying for the sun, he’s dying, for the one

He’s dying, for the sun

Dying, dying for the sun

Can he heal the lucky one, the one who treads the garden path

Desperation within the means, walk along the fallen leaves

Rise

Come the dying light, the burning white, to say goodnight

Captured now, the shift in tide, the two are his who vomit pride

He does not know what set him free, the stagnation of the dark

Burning neath the beast of dying, strangle the night with nested wire

There’s no escape, he’ll fear it now

You cannot strip away his soul, He’s soon to die

You tear him down, and darkness comes

The priest now sides with his disgrace, beyond this life

Sterven voor de zon

Sterven voor de zon

Sterven voor de zon

Sterven, sterven voor de zon

Waarom zou hij haar vertrouwen, ze verliest de controle?

Waarom zou hij haar horen, omdat haar leugens hem nog meer woedend maken?

Hij kan het vuur voelen branden in zijn ziel

Waar zal haar geloof wonen, want hij zal haar nooit laten gaan?

Er is geen ontkomen aan, je zult er nu bang voor zijn

Deze beloning om haar ziel te redden, om hem te zien sterven

Hij vertelt de wereld, en de duisternis komt

Hij zal haar nu, in zijn dood, nooit vinden

Stervend voor de zon, hij sterft, voor die ene

Hij gaat dood, voor de zon

Sterven, sterven voor de zon

Kan hij de gelukkige genezen, degene die het tuinpad betreedt?

Wanhoop binnen de middelen, loop langs de gevallen bladeren

Opstaan

Kom het stervende licht, het brandende wit, om welterusten te zeggen

Nu vastgelegd, de verschuiving in het tij, de twee zijn van hem die trots overgeven

Hij weet niet wat hem bevrijdde, de stagnatie van het duister

Brandend naast het beest van de dood, wurg de nacht met geneste draad

Er is geen ontkomen aan, hij zal er nu bang voor zijn

Je kunt zijn ziel niet wegnemen, hij zal spoedig sterven

Je scheurt hem neer, en de duisternis komt

De priester kiest nu de kant van zijn schande, voorbij dit leven