Farewell - Winterhorde

Heaven colored skin, wounded by burnings… and still Covered by slime and by

silt

I leave you forever

Heaven colored skin, wounds in my soul, not by steel

Covered by lies and by filth

I damn you forever

Heaven colored skin

Burned through the soul my guilt

Condemned for my crime and my sin

I’ll rot here forever

When the moment of silence destroys the shore

And the sun gives its pledge to the sea

Only then I could leave the flesh

That’s imprisoning me

Shw was watching me from the unknown, I felt

As her voice still rings in my ears:

«You are trapped here forever unless you set me free»

So I turned to the rocks, to leviathan’s bones

That rest in their watery graves

Have they seen the one that I seek

But no one would say?

Where she’s laying alone

Enchained to a stone

Which holds her spirit enslaved?

So I begged the ivory moon to show me the way

«Breathless, cold shiver down my spine

As it was for the first time I saw her alive

It was worth to die for that moment to see her again

'Cause what costs life without knowing death

(What death without knowing love?)

The flow pulled me down to the illuminated darkness And there she was…

I took the stone, it’s my burden now…»

Farewell my soul!

I’m redeemed of my sin, my conscience is clean

Her spirit is finely free

The curse of gypsy is loosing its grip

I’m no longer a ghost, I’m bones and dust

And I sink to shimmering deep, my fate is complete

As the moment of silence destroys the shore

And the sun reborn from the sea

I awaken her soul from eternal sleep

She rose up to heavens like feather

And smiled through the clouds at me

And I found my rest on the bottom of the wide open sea

Hemelsgekleurde huid, gewond door brandwonden... en nog steeds bedekt met slijm en door

slib

Ik verlaat je voor altijd

Hemelkleurige huid, wonden in mijn ziel, niet van staal

Bedekt door leugens en door vuil

Ik vervloek je voor altijd

Hemels gekleurde huid

Brandde door de ziel mijn schuld

Veroordeeld voor mijn misdaad en mijn zonde

Ik zal hier voor altijd rotten

Wanneer het moment van stilte de kust vernietigt

En de zon geeft haar belofte aan de zee

Alleen dan kon ik het vlees verlaten

Dat houdt me gevangen

Shw keek naar me vanuit het onbekende, voelde ik

Terwijl haar stem nog steeds in mijn oren klinkt:

«Je zit hier voor altijd vast, tenzij je me vrijlaat»

Dus wendde ik me tot de rotsen, tot de botten van Leviathan

Die rusten in hun waterige graven

Hebben ze degene gezien die ik zoek?

Maar niemand zou zeggen?

Waar ze alleen ligt

Geketend aan een steen

Wat houdt haar geest tot slaaf?

Dus smeekte ik de ivoren maan om me de weg te wijzen

"Ademloze, koude rilling over mijn rug"

Zoals het was, zag ik haar voor het eerst levend

Het was het waard om voor dat moment te sterven om haar weer te zien

Want wat kost het leven zonder de dood te kennen?

(Welke dood zonder liefde te kennen?)

De stroom trok me naar de verlichte duisternis en daar was ze...

Ik nam de steen, het is nu mijn last...»

Vaarwel mijn ziel!

Ik ben verlost van mijn zonde, mijn geweten is schoon

Haar geest is fijn vrij

De vloek van de zigeuner verliest zijn grip

Ik ben niet langer een geest, ik ben botten en stof

En ik zinken naar glinsterend diep, mijn lot is voltooid

Terwijl het moment van stilte de kust vernietigt

En de zon herboren uit de zee

Ik wek haar ziel uit de eeuwige slaap

Ze steeg op naar de hemel als een veer

En lachte door de wolken naar me

En ik vond mijn rust op de bodem van de wijde open zee