An Ode To Man - Winterhorde

Release you to endless skies

To find the freedom you’ve never had

To sail like eagle below the clouds

To breathe the wind, but falling down

You’d leave the ground for better years

The dreams what never will come true

To kneel the god of Christian men

It’s not for you, you’re falling down again

Soil-born, child of the earth

Enchanted by heavens, but the heavens are not yours

Unleash, tear the chains of angels and gods

Grasses and trees are calling you home

He gathered all passions and dreams

Thus made the wings

And sank like a stone to the valley of nothingness

The earth was too awful and small for him

So said the folks, full of anger and grief

They laugh at the fool, but his genius was clean

Heavens were silent;

they have been watching it and smile

The earth son, the fallen

Shall return to mother earth

No human shall be

In the stellar temple

Sacred and clean…

And when he finally reached the gods

The snow was covering his corpse

The fate divided flest and soul

For whom, for what, the soil-born are falling down from earth?

Sacred and clean…

Laat je los in de eindeloze luchten

Om de vrijheid te vinden die je nooit hebt gehad

Om als een adelaar onder de wolken te zeilen

Om de wind in te ademen, maar naar beneden te vallen

Je zou de grond verlaten voor betere jaren

De dromen die nooit zullen uitkomen

Om de god van de christelijke mannen te knielen

Het is niet voor jou, je valt weer naar beneden

In de aarde geboren, kind van de aarde

Betoverd door de hemel, maar de hemel is niet van jou

Ontketen, scheur de kettingen van engelen en goden

Grassen en bomen roepen je naar huis

Hij verzamelde alle passies en dromen

Zo maakte de vleugels

En zonk als een steen naar de vallei van het niets

De aarde was te afschuwelijk en te klein voor hem

Dat zeiden de mensen, vol woede en verdriet:

Ze lachen om de dwaas, maar zijn genie was schoon

De hemel was stil;

ze hebben ernaar gekeken en glimlachen

De aarde zoon, de gevallenen

Zal terugkeren naar moeder aarde

Geen mens zal zijn

In de sterrentempel

Heilig en schoon…

En toen hij eindelijk de goden bereikte

De sneeuw bedekte zijn lijk

Het lot verdeelde vlees en ziel

Voor wie, waarvoor, vallen de uit de aarde geborenen van de aarde?

Heilig en schoon…