Constitution Oak - Wintergreen

Word went out from Boston Town, and spread throughout the state

That the constitution was signed at last;

it was seventeen eighty eight.

In the little town of Lanesborough, the highest hill was found.

The top was clear save one great tree;

you could see it for miles around.

To celebrate the new nation, a bonfire blazed that night,

While the oak stood huge against the sky, bathed in the fire’s light.

The winter night was dark and cold, but the flames rose hot and high,

Like the hope and cheer in the hearts and minds of the people standing by.

Through the years the country grew, troubled by strife and war;

The Constitution Oak still stood, but the people looked no more.

For the hilltop was all overgrown, and hope and trust were low

In the hearts and minds of all of those who lived in the valley below.

To celebrate the new nation, a bonfire blazed that night,

While the oak stood huge against the sky, bathed in the fire’s light.

The winter night was dark and cold, but the flames rose hot and high,

Like the hope and cheer in the hearts and minds of the people standing by.

A sentinel for trust and hope, the tree watched over the town,

Then in 1920 vandals set a fire that burned it down.

The Constitution Oak burned long in the night for all to see;

It once stood by as people cheered for the land of liberty.

More than three hundred years that tree had spread its branches toward the sky;

Few cared in the valley below as the flames rose hot and high.

Yet now if you climb that highest hill, look among the pines;

You will find another ancient oak that was hidden all this time.

With trunk so wide and branches strong, it’s there for all to find;

It lives today as long ago when the constitution was signed.

Above the town it’s standing there for everyone to see;

This ancient oak still holds the hope for a land of liberty.

This ancient oak still holds the hope for a land of liberty.

Het bericht ging uit Boston Town en verspreidde zich door de staat

Dat de grondwet eindelijk is ondertekend;

het was zeventien achtentachtig.

In het kleine stadje Lanesborough werd de hoogste heuvel gevonden.

De top was vrij, behalve één grote boom;

je kon het mijlenver zien.

Om de nieuwe natie te vieren, brandde er die avond een vreugdevuur,

Terwijl de eik enorm afstak tegen de lucht, badend in het licht van het vuur.

De winternacht was donker en koud, maar de vlammen stegen heet en hoog op,

Zoals de hoop en vrolijkheid in de harten en geesten van de mensen die erbij staan.

Door de jaren heen groeide het land, geteisterd door strijd en oorlog;

De Constitution Oak stond nog steeds, maar de mensen keken niet meer.

Want de heuveltop was helemaal overwoekerd en hoop en vertrouwen waren laag

In de harten en geesten van iedereen die in de vallei beneden woonde.

Om de nieuwe natie te vieren, brandde er die avond een vreugdevuur,

Terwijl de eik enorm afstak tegen de lucht, badend in het licht van het vuur.

De winternacht was donker en koud, maar de vlammen stegen heet en hoog op,

Zoals de hoop en vrolijkheid in de harten en geesten van de mensen die erbij staan.

Een schildwacht voor vertrouwen en hoop, de boom waakte over de stad,

Toen stichtten vandalen in 1920 een brand die het afbrandde.

De Constitution Oak brandde lang in de nacht zodat iedereen het kon zien;

Het stond er ooit bij terwijl mensen juichten voor het land van vrijheid.

Meer dan driehonderd jaar had die boom zijn takken naar de hemel uitgespreid;

Weinigen gaven erom in de vallei beneden terwijl de vlammen heet en hoog opstegen.

Maar als je nu die hoogste heuvel beklimt, kijk dan tussen de pijnbomen;

Je zult een andere oude eik vinden die al die tijd verborgen was.

Met zo'n brede stam en sterke takken, is hij voor iedereen te vinden;

Het leeft vandaag net zo lang geleden toen de grondwet werd ondertekend.

Boven de stad staat het daar voor iedereen te zien;

Deze oude eik biedt nog steeds hoop op een land van vrijheid.

Deze oude eik biedt nog steeds hoop op een land van vrijheid.