The Daffodils - William Wordsworth

I Wandered Lonely as a Cloud

I wandered lonely as a cloud

That floats on high o’er vales and hills,

When all at once I saw a crowd,

A host, of golden daffodils;

Beside the lake, beneath the trees,

Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine

And twinkle on the milky way,

They stretched in never-ending line

Along the margin of a bay:

Ten thousand saw I at a glance,

Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced;

but they

Out-did the sparkling waves in glee:

A poet could not but be gay,

In such a jocund company:

I gazed—and gazed—but little thought

What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie

In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.

Ik zwierf eenzaam als een wolk

Ik dwaalde eenzaam als een wolk

Dat drijft op hoge over valleien en heuvels,

Toen ik ineens een menigte zag,

Een gastheer van gouden narcissen;

Naast het meer, onder de bomen,

Fladderend en dansend in de wind.

Continu als de sterren die schijnen

En fonkel op de melkweg,

Ze strekten zich uit in een oneindige rij

Langs de rand van een baai:

Tienduizend zag ik in één oogopslag,

Hun hoofden heen en weer gooiend in een opgewekte dans.

De golven naast hen dansten;

maar zij

Overtrof de sprankelende golven in vrolijkheid:

Een dichter kon niet anders dan homo zijn,

In zo'n vrolijk gezelschap:

Ik staarde - en staarde - maar dacht niet na

Welke rijkdom de show mij had gebracht:

Vaak lig ik op mijn bank

In lege of peinzende stemming,

Ze flitsen op dat innerlijke oog

Dat is de gelukzaligheid van eenzaamheid;

En dan vult mijn hart zich met plezier,

En danst met de narcissen.