Four Seasons - Wardrum

The summer lives in the shores of distant islands

Your face unlined in memories unperished

And through misleading delusions long cherished

Your voice will flicker once again on my lit candle

The fall came early your destiny was written

It seemed you saw fate looming at a distance

There was no tragedy occurred, no other instance

Only your eyes descended into darkness

The winter starts to melt but deep inside

It seems no faith will spring above this sorrow

The nights are long, the days are grey

No signs of hope shall reign

The spring felt strange as the days grew slightly longer

The sharpest contrast was me, it’s more than certain

As I stood watching alone behind the curtain

The heartache deep into my chest was growing stronger

The winter starts to melt but deep inside

It seems no faith will spring above this sorrow

The nights are long, the days are grey

No signs of hope shall reign

The morning breeze blows into my hair

Tall trees towering over me

And life once more she wears

That weary smile on her face

The winter starts to melt but deep inside

It seems no faith will spring above this sorrow

The nights are long, the days are grey

No signs of hope shall reign

And as the years go by, I realize

No faith will ever spring above this sorrow

The nights are long, the days are grey

No signs of hope shall reign

De zomer leeft aan de kusten van verre eilanden

Je gezicht onomlijnd in onvergankelijke herinneringen

En door lang gekoesterde misleidende wanen

Je stem flikkert weer op mijn aangestoken kaars

De herfst kwam vroeg, je lot was geschreven

Het leek alsof je het lot op afstand zag opdoemen

Er heeft zich geen tragedie voorgedaan, geen andere instantie

Alleen jouw ogen daalden af ​​in de duisternis

De winter begint te smelten, maar diep van binnen

Het lijkt erop dat er geen geloof boven dit verdriet zal uitstijgen

De nachten zijn lang, de dagen zijn grijs

Er zullen geen tekenen van hoop heersen

De lente voelde vreemd aan toen de dagen iets langer werden

Het scherpste contrast was ik, het is meer dan zeker

Terwijl ik alleen achter het gordijn stond te kijken

Het hartzeer diep in mijn borst werd sterker

De winter begint te smelten, maar diep van binnen

Het lijkt erop dat er geen geloof boven dit verdriet zal uitstijgen

De nachten zijn lang, de dagen zijn grijs

Er zullen geen tekenen van hoop heersen

De ochtendbries waait door mijn haar

Hoge bomen torenen boven me uit

En weer draagt ​​ze het leven

Die vermoeide glimlach op haar gezicht

De winter begint te smelten, maar diep van binnen

Het lijkt erop dat er geen geloof boven dit verdriet zal uitstijgen

De nachten zijn lang, de dagen zijn grijs

Er zullen geen tekenen van hoop heersen

En naarmate de jaren verstrijken, realiseer ik me dat

Geen enkel geloof zal ooit boven dit verdriet uitspringen

De nachten zijn lang, de dagen zijn grijs

Er zullen geen tekenen van hoop heersen