Bestial Insane - Vulcano

Do you remember?

what you have done to that body?

You are still aware to remember.

Poet, infamous poet,

Your feather never wrote something so vile

That body… its grave violated by you

Under the darkness of the night you led it,

On gallop, to the solar of the family

In that night, there was no moonlight

You thought of being safe, after all the attic…

Do you remember what you have done?

You made love to that cold body, dead body!

Thirsty, thirsty of sensuality and madness!

And after that, still trembling and excited,

You took that old white weapon,

Still shining the sharp edge

Destroying the body piece by piece,

Yes, you had to do it

What feelings have you tasted in that moment?

Which emotions have you tasted in that moment?

You thought of throwing the pieces in the fire…

To fire!

amused by that, you didn’t notice

The light coming closer…

A woman’s shout was heard…

Afraid and furious you rose,

Moving towards the intruder

It was the poor maid…

She let the light fall from her hands,

She has also fallen to the ground.

She was the maid…

You hurt her with your sharp sword

You lift the light still lit,

Looking at that pale face, without expression

And she was the maid…

And you decide to write

These blaming words,

With your own blood,

Blood of your own wrist cut by yourself

With the same sharp edge that

Put an end to your love…

Now your tragedy is written in red

In the words of the cuserd black metal book

Forever and ever your madness will be readed

In the dark chapter of insanity

Is too late to coming back, poet…

Well come to hell

Your destiny is sealed in fire

Sealed as the grave of the mind,

Once you loved pain

Remorse, guilty and death…

Weet je nog?

wat heb je met dat lichaam gedaan?

Je bent je nog steeds bewust om te onthouden.

Dichter, beruchte dichter,

Je veer heeft nog nooit zoiets gemeens geschreven

Dat lichaam... zijn graf geschonden door jou

Onder de duisternis van de nacht leidde je het,

In galop, naar de zonne-energie van de familie

Die nacht was er geen maanlicht

Je dacht veilig te zijn, na al die zolder...

Weet je nog wat je hebt gedaan?

Je bedreef de liefde met dat koude lichaam, lijk!

Dorstig, dorstig naar sensualiteit en waanzin!

En daarna, nog steeds bevend en opgewonden,

Je nam dat oude witte wapen,

Schijnt nog steeds de scherpe rand

Het lichaam stuk voor stuk vernietigen,

Ja, je moest het doen

Welke gevoelens heb je op dat moment geproefd?

Welke emoties heb je op dat moment geproefd?

Je dacht eraan om de stukken in het vuur te gooien...

Afvuren!

geamuseerd door dat, je merkte het niet

Het licht komt dichterbij...

Er werd een schreeuw van een vrouw gehoord...

Bang en woedend stond je op,

Op weg naar de indringer

Het was de arme meid...

Ze liet het licht uit haar handen vallen,

Ze is ook op de grond gevallen.

Zij was de meid...

Je hebt haar pijn gedaan met je scherpe zwaard

Je tilt het licht op dat nog brandt,

Zonder uitdrukking naar dat bleke gezicht te kijken

En zij was de meid...

En je besluit te schrijven

Deze beschuldigende woorden,

Met je eigen bloed,

Bloed van je eigen pols door jezelf gesneden

Met dezelfde scherpe rand die

Maak een einde aan je liefde...

Nu is je tragedie in rood geschreven

In de woorden van het vervloekte black metalboek

Voor altijd zal je waanzin worden gelezen

In het donkere hoofdstuk van waanzin

Is te laat om terug te komen, dichter...

Welkom in de hel

Je lot is bezegeld in vuur

Verzegeld als het graf van de geest,

Ooit hield je van pijn

Wroeging, schuld en dood...