Стая - Волк

Затравили, обложили, на стрекозах понеслись

Сколько братьев загубили, под корягой хоронись

Схорониться бы до только, не в крови у нас скулить

Жил как есть и умер волком, чтобы стаю оградить

А смерть летела по пятам, свинцовым рем

Шептали в ухо облака: ложись укроем,

Но не познать тебе уже щенячью радость

Бежать по краю в никуда — все что осталось

По периметру, по взглядам, серой тенью, как чумной

По убийственным разрядам, уводя их за собой

Без оглядки перед смертью, с хриплой пеною у рта

Рвали когти злую землю, мчали лапы в никуда

А смерть летела по пятам, свинцовым рем

Шептали в ухо облака: ложись укроем,

Но не познать тебе уже щенячью радость

Бежать по краю в никуда — все что осталось

А флажки мелькают быстро, не флажки уж так трепье

Вот опять раздался выстрел, это снова про нее

Про нее подругу слабых, волчью смерть, пиши пропал

Не залижет время раны, пошатнулся и упал

А смерть летела по пятам, свинцовым рем

Шептали в ухо облака: ложись укроем,

Но не познать тебе уже щенячью радость

Бежать по краю в никуда — все что осталось

Achtervolgd, bedekt, gehaast op libellen

Hoeveel broers zijn er vermoord, begraven onder een addertje onder het gras

Om alleen onszelf te begraven, niet om in ons bloed te zeuren

Hij leefde zoals hij is en stierf als een wolf om de kudde te beschermen

En de dood vloog op de hielen, lood rem

Wolken fluisterden in je oor: ga liggen, bedek,

Maar je zult puppyvreugde niet kennen

Rennen langs de rand naar nergens is alles wat er over is

Langs de omtrek, volgens het uitzicht, een grijze schaduw, als een plaag

Door moorddadige ontladingen, ze weg te nemen

Zonder om te kijken voor de dood, met hees schuim op de mond

Klauwen scheurden de boze aarde, poten haastten zich naar nergens

En de dood vloog op de hielen, lood rem

Wolken fluisterden in je oor: ga liggen, bedek,

Maar je zult puppyvreugde niet kennen

Rennen langs de rand naar nergens is alles wat er over is

En de vlaggen knipperen snel, niet de vlaggen zijn zo fladderig

Hier was weer een schot, dit gaat weer over haar

Over haar vriend van de zwakken, wolfsdood, schrijf weg

Zal de tijd van de wond niet likken, wankelde en viel

En de dood vloog op de hielen, lood rem

Wolken fluisterden in je oor: ga liggen, bedek,

Maar je zult puppyvreugde niet kennen

Rennen langs de rand naar nergens is alles wat er over is