The Longest Winter -

Sleepless and frozen

Alone in my hole

So now I know

How strong I can be

My mind’s a blade forged by the cold

The nights were truth

Telling me the things

That I should do to make them all just go away

Who is this person you have become

What is this blanket of despair you’ve wrapped yourself in, son

I can hear them chewing

From within

If I lay still enough

And hold my breath and listen

A constant reminder

Of what I’ve done

Walk on out the door

And slap the smile on my face

So no one knows this life I live within these walls

And what shall it be

An empty glass

Or do I set myself free

Never have I stood at this crossroads before

But my mind is tired and my heart is growing sore

Some see through the shroud I’ve put on

They sense I’m unbalanced and struggling to be strong

So I promised this oath

To believe in who I am

To let loose of the ghost

The past is not who I am

Focused on rising

And walking a path

That’s loving and true

Slapeloos en bevroren

Alleen in mijn gat

Dus nu weet ik het

Hoe sterk ik kan zijn

Mijn geest is een mes gesmeed door de kou

De nachten waren waarheid

Mij ​​de dingen vertellen

Dat ik moet doen om ze allemaal weg te laten gaan

Wie is deze persoon die je bent geworden?

Wat is deze deken van wanhoop waarin je jezelf hebt gewikkeld, zoon?

Ik kan ze horen kauwen

Van binnenuit

Als ik genoeg stil lig

En houd mijn adem in en luister

Een constante herinnering

Van wat ik heb gedaan

Loop de deur uit

En sla de glimlach op mijn gezicht

Dus niemand kent dit leven Ik leef binnen deze muren

En wat zal het zijn?

Een leeg glas

Of maak ik mezelf vrij?

Ik heb nog nooit op dit kruispunt gestaan

Maar mijn geest is moe en mijn hart doet pijn

Sommigen zien door de lijkwade die ik heb omgedaan

Ze voelen dat ik uit balans ben en moeite heb om sterk te zijn

Dus ik heb deze eed beloofd

Om te geloven in wie ik ben

Om de geest los te laten

Het verleden is niet wie ik ben

Gericht op stijgen

En een pad bewandelen

Dat is liefdevol en waar