Hypnotic - Vitali

Held the fate of my soul;

lived a life of excess

Needed to keep things in check;

my values reassessed

The weaving of Fates tastes like a poisoned chalice

Many will hate this;

none can deny the malice

Let me tell you how we both in dreams unreal we live

The difference mine is just a fight, to live, let and forgive

Like the last time, I tried to tell my story

Before ending in my own goddamn purgatory

I’ve been going on and on, but this thing never seems to cease

There’s no peace (there's no peace)

The beat completes and then repeats

In my future, still living in the past

Standing fast, why you ask, since everyone has me outclassed

My life going into different extremes

With these nightmares, it’s not as simple as it really seems

It’s hypnotic, but for them it’s just a show

My friends scream I can’t listen: let go, let them go

My life going into many different extremes

With their faces, it’s not as simple as it really seems

It’s hypnotic, but for them this is a show

The voices scream can’t listen: let go, let them go

I let them wander through my body, and my soul and my dreams

With their faces, nothing is as simple as it really seems

The extremes of falling directly to my deathblow

My friends screamed;

I could not let go, would not let go

Innocence, a passing word, an apparition

Trapped in what seems a predetermined inquisition

The effects of hearing a million voices

«Enjoy our company,» they say, «and make your choices»

Atropos weaves a maddening despair and cry for help

Too late, since the killing blow has already been dealt

But today is not a day for us to think

To the Fate we both belong let’s toast and drink

Behield het lot van mijn ziel;

leefde een leven van overmaat

Nodig om de zaken onder controle te houden;

mijn waarden opnieuw beoordeeld

Het weven van het lot smaakt naar een vergiftigde kelk

Velen zullen dit haten;

niemand kan de kwaadaardigheid ontkennen

Laat me je vertellen hoe we allebei in onwerkelijke dromen leven

Het verschil van mij is slechts een gevecht, om te leven, te laten en te vergeven

Net als de vorige keer probeerde ik mijn verhaal te vertellen

Voordat ik eindig in mijn eigen verdomde vagevuur

Ik ben maar doorgegaan, maar dit ding lijkt nooit op te houden

Er is geen vrede (er is geen vrede)

De beat voltooit en herhaalt zich dan

In mijn toekomst, nog steeds levend in het verleden

Vasthouden, waarom vraag je dat, aangezien iedereen me overklast heeft

Mijn leven gaat in verschillende uitersten

Met deze nachtmerries is het niet zo eenvoudig als het lijkt

Het is hypnotiserend, maar voor hen is het gewoon een show

Mijn vrienden schreeuwen dat ik niet kan luisteren: laat ze gaan, laat ze gaan

Mijn leven gaat in veel verschillende uitersten

Met hun gezichten is het niet zo eenvoudig als het lijkt

Het is hypnotiserend, maar voor hen is dit een show

De stemmen schreeuwen niet kunnen luisteren: laat los, laat ze los

Ik laat ze dwalen door mijn lichaam, mijn ziel en mijn dromen

Met hun gezichten is niets zo eenvoudig als het lijkt

De extremen van direct vallen voor mijn doodsteek

Mijn vrienden schreeuwden;

Ik kon niet loslaten, zou niet loslaten

Onschuld, een voorbijgaand woord, een verschijning

Gevangen in wat een vooraf bepaalde inquisitie lijkt

De effecten van het horen van een miljoen stemmen

«Geniet van ons gezelschap, zeggen ze, en maak je keuzes»

Atropos weeft een gekmakende wanhoop en roept om hulp

Te laat, want de dodelijke slag is al uitgedeeld

Maar vandaag is geen dag voor ons om na te denken

Tot het lot behoren we allebei, laten we proosten en drinken