Monday - VIRGINIA

Verse 1:

Monday’s never been a day I like very much,

But I was happy for once 'cause you were home.

We stayed in bed for hours Between sheets of kisses and touch,

We had lunch on the grass under the clouds.

Pre Chorus 1:

You put your clothes on the line and read the letters of my mind,

Which said «Love should be given but never for granted».

And now in any minute the pain would have started.

Chorus:

We hold each other’s bodies tight like sponges squeezing out the tears, saying «I can’t live without your grumpy smile never near».

And I ran my fingers down from your hair to your chin to remember every line,

sayin' «I can’t believe I won’t ever see your beautiful face again so close to

mine».

Verse 2:

We talk about the things that are broken between us,

But what about love, all the love that went past

We might not be in the same place in life and in time,

We might use different words, but we will always rhyme.

Pre Chorus 2:

You said you’ll miss my hands intertwined with yours but see,

Now I’m only intercepting arms of friends and strangers to comfort me.

Chorus:

We hold each other’s bodies tight like sponges squeezing out the tears, saying «I can’t live without your grumpy smile never near».

And I ran my fingers down from your hair to your chin to remember every line,

sayin' «I can’t believe I won’t ever see your beautiful face again so close to

mine».

Verse 3:

My mind travels back to the time I was unwell,

With my head on your chest and your hand in my hair while you sang Chelsea

Hotel.

And all I’m left with is some hands holding, a kiss goodbye and some words.

I will always love you.

Write to me,

Virginia.

Vers 1:

Maandag is nooit een dag geweest waar ik erg van hou,

Maar ik was voor een keer blij omdat je thuis was.

We bleven uren in bed Tussen de lakens van kussen en aanraking,

We lunchten op het gras onder de wolken.

Pre-koor 1:

Je legt je kleren aan de lijn en leest de letters van mijn gedachten,

Die zei: "Liefde moet worden gegeven, maar nooit als vanzelfsprekend".

En nu zou de pijn elk moment zijn begonnen.

Refrein:

We houden elkaars lichaam stevig vast als sponzen die de tranen uitknijpen en zeggen: "Ik kan niet leven zonder je knorrige glimlach, nooit in de buurt".

En ik liet mijn vingers van je haar naar je kin glijden om elke lijn te onthouden,

"Ik kan niet geloven dat ik je mooie gezicht nooit meer zo dicht bij zal zien"

de mijne".

vers 2:

We praten over de dingen die gebroken zijn tussen ons,

Maar hoe zit het met de liefde, alle liefde die voorbij is gegaan?

We zijn misschien niet op dezelfde plaats in het leven en in de tijd,

We gebruiken misschien andere woorden, maar we zullen altijd rijmen.

Pre-koor 2:

Je zei dat je mijn handen zou missen die verstrengeld zijn met de jouwe, maar kijk,

Nu onderschep ik alleen armen van vrienden en vreemden om me te troosten.

Refrein:

We houden elkaars lichaam stevig vast als sponzen die de tranen uitknijpen en zeggen: "Ik kan niet leven zonder je knorrige glimlach, nooit in de buurt".

En ik liet mijn vingers van je haar naar je kin glijden om elke lijn te onthouden,

"Ik kan niet geloven dat ik je mooie gezicht nooit meer zo dicht bij zal zien"

de mijne".

vers 3:

Mijn gedachten gaan terug naar de tijd dat ik onwel was,

Met mijn hoofd op je borst en je hand in mijn haar terwijl je Chelsea zong

Hotel.

En het enige wat ik nog over heb, is een paar handen vasthouden, een afscheidskus en wat woorden.

Ik zal altijd van jou houden.

Schrijf me,

Virginia.