Gastura - Violins

Como era imenso

O sentimento bom que a gente tinha no peito

Descendo ao mar depois de um dia inteiro

Andando por estradas que eram um pesadelo

Trazendo no pelo a poeira do cerrado

A condição de estrangeiro

Pra registrar também

Que lá de onde venho não tem mar

E a gente tende a se empolgar assim mesmo

Mesmo que esse sentimento não se assuma

Fica feita na memória uma fissura

E a gente sente de repente

Que o mar por ser pra nós ausente

Cria dentro de um goiano uma gastura

Eu sei

É um ato ingênuo de esperança

Esperar que a gente vá poder seguir

Pr’algum lugar melhor

hoe enorm het was

Het goede gevoel dat we in onze borst hadden

Na een hele dag naar de zee gaan

Lopen over wegen die een nachtmerrie waren

Het stof van de cerrado in hun vacht halen

De toestand van buitenlander

ook inschrijven

Dat waar ik vandaan kom geen zee is

En we hebben de neiging om zomaar opgewonden te raken

Ook als dit gevoel niet wordt aangenomen

Er wordt een scheur gemaakt in het geheugen

En we voelen plotseling

Dat de zee voor ons afwezig is

Het creëert een gastura in een Goiano

Ik weet

Het is een naïeve daad van hoop

In de hoop dat we door kunnen gaan

naar een betere plek