Eternal Nights - Violet Tears

Charmless rain

wrapped up in swinging lights

lost in the emptyness,

so far away…

And the night, frozen,

draws close to me dimming the

last lights of the morning in

a vital breath

caressing coolly my face

for a second

before open again the eyes on an

eternal night.

Twilight draws the first shadow of

the night, in a world out of time,

in a day hanging in the

lost and oppressed purity.

Memories stare at me

cold like a travelling constellation

lost in the infinite, while I look them

indifferent recognizing not me.

How many nights did I pass through

hung in the emptyness,

balanced on a carpet of stars,

breathing uncertain my

odourless and sharp fate?

How many nights have I pass through

looking sadly forgiven memories

cold and proud

staring at me like a

deploring dumb constellation

revolving me around?

Rain will fall on me,

like wet ash, to return

the whole to nothing.

Charmeloze regen

gehuld in zwaailichten

verloren in de leegte,

zo ver weg…

En de nacht, bevroren,

komt dicht bij me en dimt de

laatste lichten van de ochtend in

een vitale adem

koel mijn gezicht strelen

voor een seconde

voordat we de ogen weer openen op een

Eeuwige nacht.

Twilight trekt de eerste schaduw van

de nacht, in een wereld buiten de tijd,

in een dag hangend in de

verloren en onderdrukte zuiverheid.

Herinneringen staren me aan

koud als een reizend sterrenbeeld

verloren in het oneindige, terwijl ik naar ze kijk

onverschillig herkennen niet mij.

Hoeveel nachten heb ik doorgebracht?

hing in de leegte,

gebalanceerd op een tapijt van sterren,

onzeker ademen my

geurloos en scherp lot?

Hoeveel nachten heb ik doorgemaakt?

op zoek naar helaas vergeven herinneringen

koud en trots

staren naar me als een

de domme constellatie betreuren

mij ronddraaien?

Er zal regen op mij vallen,

zoals natte as, om terug te keren

het geheel tot niets.