Epoch - Vilis

Before creation I stood encompassing all that was

Until a hollow deity sought to fill the void

And in his light omens arose from the abyss

Bearing the universal truth

«Darkness shall reign eternally»

I was the beginning and I’ll be the end

I will be all that there is

There was none before me and none shall surpass

When the light fades from existence still I will remain

And that light shall be ingested by the Dark

For I am the primordial entity, a being of infinite density

As the vermin bred in his image were once granted their own paradise

Yet they would rather ravage and pillage

Desecrating the holy land they walked upon, ignorant of their sins

Although I warned him of their fate all he cared to do was create

My concern answered with betrayal

I predate Life

I predate Death

I predate your God

Eons have passed and my presence

forgotten as his sons insides slowly turn rotten

As retribution for his transgressions

Time and space are boundaries I reside outside

As he covets sovereignty through worship from those monstrosities

Long ago I awoke to the prison I’m in

Shackled to the rotting skin of his closest kin

Subtlety drawing him into the abyss

To bring about an era in which Darkness holds dominion

The sun will be extinguished by my hand

The torment I withstand will pale in comparison

He has blindly forsaken his offspring

To the anguish I’ll inflict due to his blasphemy

The dark will subtlety creep over all as I envelop his whole domain

Until I can finally force him to see

That which he’s conceived means absolutely nothing to me

Upon the souls of his children I will consume

Until at last I am exhumed from my tomb

My rise shall by witnessed soon

As the embodiment of destruction

This fate cannot be changed for denied

Their lungs constrict devoid of air

The Earth becomes a grave for his family

Can you feel the approach of the coming Dark

Bearing down upon life with unforeseen might, born of spite

I exist beyond your comprehension

What he has done proves to be a mockery

Soon I shall be set free from purgatory

Vóór de schepping stond ik al wat was omvatte

Totdat een holle godheid de leegte probeerde te vullen

En in zijn licht verrezen voortekenen uit de afgrond

De universele waarheid dragen

«Duisternis zal eeuwig heersen»

Ik was het begin en ik zal het einde zijn

Ik zal alles zijn wat er is

Er was niemand voor mij en niemand zal overtreffen

Als het licht uit het bestaan ​​verdwijnt, zal ik blijven

En dat licht zal worden opgenomen door de Dark

Want ik ben de oorspronkelijke entiteit, een wezen van oneindige dichtheid

Zoals het ongedierte dat naar zijn beeld werd gekweekt ooit een eigen paradijs kreeg

Toch zouden ze liever verwoesten en plunderen

Het heilige land ontheiligen waar ze op liepen, onwetend van hun zonden

Hoewel ik hem voor hun lot waarschuwde, was het enige wat hij deed om te creëren

Mijn bezorgdheid beantwoord met verraad

Ik ben ouder dan het leven

Ik ouder dan de dood

Ik ben ouder dan jouw God

Eeuwen zijn verstreken en mijn aanwezigheid

vergeten terwijl het binnenste van zijn zonen langzaam verrotte

Als vergelding voor zijn overtredingen

Tijd en ruimte zijn grenzen waar ik buiten woon

Omdat hij soevereiniteit begeert door aanbidding van die wangedrochten

Lang geleden werd ik wakker in de gevangenis waarin ik zit

Geketend aan de rottende huid van zijn naaste verwanten

Subtiliteit die hem de afgrond in trekt

Om een ​​tijdperk tot stand te brengen waarin de Duisternis heerschappij voert

De zon zal worden gedoofd door mijn hand

De kwelling die ik doorstaan ​​zal verbleken in vergelijking

Hij heeft blindelings zijn nageslacht in de steek gelaten

Tot de pijn die ik zal toebrengen vanwege zijn godslastering

Het duister zal over alles sluipen terwijl ik zijn hele domein omhul

Tot ik hem eindelijk kan dwingen om te zien

Dat wat hij heeft bedacht, betekent absoluut niets voor mij

Op de zielen van zijn kinderen zal ik verteren

Totdat ik eindelijk uit mijn graf word opgegraven

Mijn opkomst zal spoedig worden waargenomen

Als de belichaming van vernietiging

Dit lot kan niet worden gewijzigd voor geweigerd

Hun longen vernauwen zich zonder lucht

De aarde wordt een graf voor zijn familie

Voel je de nadering van het komende Donker?

Met onvoorziene macht het leven tegemoet treden, geboren uit ondanks

Ik besta boven je begrip

Wat hij heeft gedaan, blijkt een aanfluiting te zijn

Binnenkort zal ik worden bevrijd van het vagevuur