Дочь степей - Вилы

Как по небу ходят табунами облака,

Их табунщики — степные вольные ветра.

Гонят долгогривых быстроногих скакунов,

Что ночами сыпят искрами из-под подков.

Там где травы цвета неба стелятся у ног,

И сверкает чистым золотом речной поток,

Там родные степи покидали навсегда

Те, кого к закату плетью погнала судьба.

Там в глазах пылают угли, да все горячей,

Непокорной и упрямой дочери степей.

Щурится на небо, будто видит в вышине

То, что коршун чертит крыльями по синеве.

Тот, кого ждала ночами сидя у костра,

Для кого свою тугую косу расплела,

Он дороги к твоему пологу не нашел,

С братьями твоими в верхнюю степь ушел.

Не привыкла спину гнуть да под чужую плеть,

Стать бы птицей, из полона злого улететь.

Только коршун кружит над твоею головой,

Станет росчерк крыльев черных твоей судьбой.

Terwijl wolken in kudden door de lucht lopen,

Hun herders zijn steppevrije winden.

Snelvoetige paarden met lange manen worden gedreven,

Dat ze 's nachts vonken onder hoefijzers vandaan gieten.

Waar grassen met de kleur van de lucht aan de voeten kruipen,

En de rivierstroom schittert met puur goud,

Daar zijn de inheemse steppen voor altijd vertrokken

Degenen die door het lot werden gedreven met een zweep tot zonsondergang.

Er branden kolen in de ogen, maar alles is heet,

Weerspannige en koppige dochter van de steppen.

Loenst naar de lucht, alsof hij in de lucht kijkt

Het feit dat de vlieger zijn vleugels op het blauw trekt.

Degene die 's nachts bij het vuur zat te wachten,

Voor wie ze haar strakke vlecht losmaakte,

Hij vond de weg naar je baldakijn niet,

Met je broers ging hij naar de bovenste steppe.

Ik ben niet gewend om mijn rug te buigen en onder de zweep van iemand anders te gaan,

Om een ​​vogel te worden, om weg te vliegen van het vol kwaad.

Alleen een vlieger cirkelt boven je hoofd,

De slag van zwarte vleugels zal je lot worden.