Traces -

Silence is the noise I hear from the world that speaks my name

Infusing my head with a promise of nothing

The meaningless now resonates and reverberates

Flooding through the sleeper’s veins, I never dreamed

Lost in Reflection with this obsession to blame

I walk the fine line between forward and rewind

I have foreseen this most vicious storm to come

It will be speechless, it will be violent

Words are buried in the sounds of night

Continue with your ignorance, and bring this silence with you until the end

Empty shells whispering quietly

They speak to me of a common past

Teaching me how to become insane

To silence the ambivalence that’s in my head

It is the only possible way to avoid the shame

Reminding me that I must suffer through

Reminding me that I must persist

Erasing the traces that you’ll never find

I hope that you all can forgive me now

I am facing the fact that I’m up against fate

So I put it all on the line, soon it’s time

This time what I leave behind is my legacy

I will force my mark upon everyone

The traces I leave, they will speak my name

Day after day, reminding myself that my motive will overcome the consequences

I won’t let repentance prevent my way

I will leave you behind with no regrets

Time passes through me in the shape of a dream

Clawing ferociously through my memories

Erasing the traces that you’ll never find

I hope that you all can forgive me now

I am facing the fact that I am up against fate

So I put it all on the line, soon it’s time

The clouds are getting darker and the winds are colder now

When I am gone, I will be gone.

This is irreversible

Stilte is het geluid dat ik hoor van de wereld die mijn naam uitspreekt

Mijn hoofd doordrenken met een belofte van niets

Het zinloze resoneert en weergalmt nu

Overstromend door de aderen van de slaper, ik heb nooit gedroomd

Verdwaald in reflectie met deze obsessie om de schuld te geven

Ik bewandel de dunne lijn tussen vooruit en terugspoelen

Ik heb voorzien dat deze meest vicieuze storm zal komen

Het zal sprakeloos zijn, het zal gewelddadig zijn

Woorden zijn begraven in de geluiden van de nacht

Ga door met je onwetendheid en breng deze stilte met je mee tot het einde

Lege schelpen zachtjes fluisteren

Ze spreken me over een gemeenschappelijk verleden

Mij ​​leren hoe ik gek kan worden

Om de ambivalentie die in mijn hoofd zit tot zwijgen te brengen

Het is de enige manier om de schaamte te vermijden

Herinner me eraan dat ik moet doorstaan

Herinner me eraan dat ik moet volhouden

De sporen wissen die je nooit zult vinden

Ik hoop dat jullie me nu allemaal kunnen vergeven

Ik word geconfronteerd met het feit dat ik tegen het lot in ben

Dus ik zet alles op het spel, binnenkort is het zover

Wat ik deze keer achterlaat, is mijn nalatenschap

Ik zal mijn stempel op iedereen drukken

De sporen die ik achterlaat, ze zullen mijn naam uitspreken

Dag na dag, mezelf eraan herinnerend dat mijn motief de gevolgen zal overwinnen

Ik laat bekering mijn pad niet beletten

Ik laat je zonder spijt achter

De tijd gaat door me heen in de vorm van een droom

Woest klauwend door mijn herinneringen

De sporen wissen die je nooit zult vinden

Ik hoop dat jullie me nu allemaal kunnen vergeven

Ik word geconfronteerd met het feit dat ik tegen het lot sta

Dus ik zet alles op het spel, binnenkort is het zover

De wolken worden donkerder en de wind is kouder nu

Als ik weg ben, ben ik weg.

Dit is onomkeerbaar