Mist förståndet -

Staring blind into the abyss that is myself

Left with knowledge

Left with fear and despair

Of what this existence turned out to be

Days goes by yet I cannot seem to

Find the strength to carry on

Further down, into the darkness

Clawing for something to give this worth

This gruesome pain is more than I deserve

Still I can do nothing but carry on

I must let go of the illusion

Or the anxiety will never end

I can’t imagine how it must feel, when this is over

To let go of the foolish illusion of some sort of control

You delve inside

You try to save yourself

As you’re falling apart

And I would smile to silence your question

Then crown you as king of the fools

For the only way out of this dilemma is to move along

And give them what they want but then you’re fucked

Let the lions lead the way

Or you will end up as their prey

Hear them roar, they will roar until you’ve

Perfected your stature, perfect your stature

You’ll cut yourself upon the pieces

When you walk on the crushed mirror shambles

Let the blood find it’s way through your skin

I repent this act where chaos reign

Idolized by those who stay

In the endless gray

But it will be worse, so much worse

There’s thousands of evils

I see them all

How viciously they encircle me

And at my feet forever fall

Blind staren in de afgrond die ikzelf ben

Achtergelaten met kennis

Links met angst en wanhoop

Van wat dit bestaan ​​bleek te zijn

Dagen gaan voorbij, maar ik kan het niet lijken

Vind de kracht om door te gaan

Verder naar beneden, de duisternis in

Om iets te klauwen om deze waarde te geven

Deze gruwelijke pijn is meer dan ik verdien

Toch kan ik niets anders doen dan doorgaan

Ik moet de illusie loslaten

Of de angst zal nooit eindigen

Ik kan me niet voorstellen hoe het moet voelen als dit voorbij is

Om de dwaze illusie van een soort controle los te laten

Je duikt naar binnen

Je probeert jezelf te redden

Terwijl je uit elkaar valt

En ik zou glimlachen om je vraag het zwijgen op te leggen

Kroon je dan tot koning van de dwazen

Want de enige uitweg uit dit dilemma is om verder te gaan

En geef ze wat ze willen, maar dan ben je de lul

Laat de leeuwen de weg wijzen

Of je eindigt als hun prooi

Hoor ze brullen, ze zullen brullen totdat je

Perfectioneerde je gestalte, perfectioneer je gestalte

Je snijdt jezelf aan de stukken

Wanneer je op de verpletterde spiegelroeien loopt

Laat het bloed zijn weg vinden door je huid

Ik heb berouw over deze daad waar chaos heerst

Aanbeden door degenen die blijven

In het eindeloze grijs

Maar het zal nog erger zijn, zo veel erger

Er is duizenden kwaad

Ik zie ze allemaal

Hoe gemeen ze mij omsingelen

En voor altijd aan mijn voeten vallen