Stigmata -

…No footprints on the snow — it’s my own way, my track.

It’s time for me to go — no look, no turning back.

Can’t breathe in tidy room, your room you keep me in.

Sweet home, sweet tidy tomb, there’s no more life within.

My wounds — can’t see them bleed?

These wounds are caused by you.

I swear I’ll never be the one you want me to.

What have you ever learnt deep in your sweetest shell?

The place, you so much longed, turned to your prison cell.

The room with polished floor, where line of life was cut.

No turning back, sweet home, your door’s now closely shut…

Away, far away, far away there is somewhere.

Away, far away there’s a dream, there is me.

I’m real, I can feel, just can feel there is someday.

When I, still alive, flying free wish to be.

... Geen voetafdrukken in de sneeuw - het is mijn eigen weg, mijn spoor.

Het is tijd voor mij om te gaan - niet kijken, niet teruggaan.

Kan niet ademen in een opgeruimde kamer, jouw kamer waar je me in houdt.

Lief huis, lief, opgeruimd graf, er is geen leven meer van binnen.

Mijn wonden: zie je ze niet bloeden?

Deze wonden worden door jou veroorzaakt.

Ik zweer dat ik nooit degene zal zijn die je wilt.

Wat heb je ooit diep in je zoetste schelp geleerd?

De plek waar je zo naar verlangde, veranderde in je gevangeniscel.

De kamer met gepolijste vloer, waar levenslijn werd doorgesneden.

Geen weg terug, liefje, je deur is nu dicht...

Weg, ver weg, ver weg is er ergens.

Weg, ver weg is een droom, daar ben ik.

Ik ben echt, ik kan voelen, ik kan gewoon voelen dat er ooit een is.

Toen ik, nog steeds in leven, vrij wilde zijn.