Dear Dead Bride -

Night came, sounds became whispers

To my mind their words clang, bitter

My soul turned into their prisoner

Gloom took me away, deeper and deeper

At last my head began to find peace

My whole body dived into bliss

All of a sudden your figure appeared

And slowly came your words to my ears:

«Look at me reach my hand», you said

Your eyes were so black and your face so pale

But you were too high in the divine skies

I couldn’t touch you, my dear dead bride

Holy voices came through the clouds

Whispers became noise, so loud

«Your dear dead bride lies in the ground

If your scar is still a red wound

Go and find her

Unmask the killer»

With all my strenght and all my rage

I scraped the mud, broke the cage

Got lost in this frightening race

But didn’t find you, even not a trace

Went back to the surface to breathe a new air

Shouted to the sky:"You lied to me, it's unfair

My dear dead bride isn’t burried in the ground

‘Cause nothing, nothing of her has been found"

The voices talked to me once again

And reassured my poor heart so much in pain

«Dear human, your research was not in vain

The killing dagger is just above, in the rain»

My anger recovered, I fled to the skies

Then caught the clouds and tried and tried

But nothing of you came, no light, no flame

My body bled, I was almost insane

«I'll kill your dark vampire» said I

«The dagger will be in his hand,» voices replied

Throw his evil soul away, away

‘Cause he’s not worth seeing another single day"…

…I woke up suddenly in the silent bedroom

It could be midnight or it could be noon

«That was a bad dream, a cruel nightmare»

But in my right hand, the dagger was there

De nacht kwam, geluiden werden fluisteringen

In mijn gedachten klinken hun woorden, bitter

Mijn ziel veranderde in hun gevangene

Somberheid nam me mee, dieper en dieper

Eindelijk begon mijn hoofd rust te vinden

Mijn hele lichaam dook in gelukzaligheid

Plots verscheen je figuur

En langzaam kwamen je woorden me in de oren:

"Kijk naar mij, reik mijn hand", zei je

Je ogen waren zo zwart en je gezicht zo bleek

Maar je was te hoog in de goddelijke hemel

Ik kon je niet aanraken, mijn lieve dode bruid

Heilige stemmen kwamen door de wolken

Gefluister werd geluid, zo luid

"Je lieve dode bruid ligt in de grond"

Als je litteken nog steeds een rode wond is

Ga haar zoeken

Ontmasker de moordenaar»

Met al mijn kracht en al mijn woede

Ik schraapte de modder, brak de kooi

Verdwaald in deze angstaanjagende race

Maar ik heb je niet gevonden, zelfs geen spoor

Ging terug naar de oppervlakte om nieuwe lucht in te ademen

Schreeuwde naar de hemel: "Je hebt tegen me gelogen, het is oneerlijk

Mijn lieve dode bruid is niet begraven in de grond

'Omdat er niets, niets van haar is gevonden'

De stemmen spraken me weer aan

En stelde mijn arme hart zo veel pijn gerust

"Beste mens, je onderzoek is niet voor niets geweest"

De moorddolk is net boven, in de regen»

Mijn woede herstelde, ik vluchtte de lucht in

Toen de wolken gevangen en geprobeerd en geprobeerd

Maar niets van jou kwam, geen licht, geen vlam

Mijn lichaam bloedde, ik was bijna gek

«Ik vermoord je donkere vampier» zei ik

"De dolk zal in zijn hand zijn", antwoordden stemmen

Gooi zijn boze ziel weg, weg

'Omdat hij het niet waard is om nog een dag te zien'...

…Ik werd plotseling wakker in de stille slaapkamer

Het kan middernacht zijn of het kan middag zijn

«Dat was een boze droom, een wrede nachtmerrie»

Maar in mijn rechterhand was de dolk daar