Caulfield - Valentin

Não vou saber dizer o que há…

Não vou poder jamais explicar

Os dias em que pensei ter

Respostas para tudo

Fingindo ser forte e negar

Que eu nem sei se eu quero saber

Se amanhã vai ser igual (ou não)…

Porque me assusta tanto

Não ter histórias pra te ouvir contar

Quão mais tentei saber e falar

Mais tropecei em minha língua

Esperas que eu seja forte

Atrás deste escudo

Que nunca me deixou enxergar

Que eu nem sei se eu quero saber

Se amanhã vai ser igual (ou não)…

Porque me assusta tanto

Não ter ninguém pra poder abraçar

Teorias de viver

Não me deixaram rumos

E agora eu estou parado

As pessoas vão e vem

E é tudo tão confuso…

Eu só queria voltar pra casa

Mas agora nem mesmo você

Está aqui pra me explicar

Eu juro, eu tentei correr

Mas acho que foi tarde demais

Agora quem vai se importar?

Meus dois braços não vão bastar

E ninguém vai me ajudar

A tirar as crianças do campo…

Ik kan niet zeggen wat er is...

Ik zal het nooit kunnen uitleggen

De dagen dat ik dacht dat ik had

antwoorden op alles

Doen alsof je sterk bent en ontkennen

Dat ik niet eens weet of ik het wil weten

Als morgen hetzelfde zal zijn (of niet)...

Waarom ik er zo bang voor ben?

Geen verhalen hebben om je te horen vertellen

Hoe meer ik probeerde te weten en te praten

Maar ik struikelde op mijn tong

Je verwacht dat ik sterk ben

Achter dit schild

Dat laat me nooit zien

Dat ik niet eens weet of ik het wil weten

Als morgen hetzelfde zal zijn (of niet)...

Waarom ik er zo bang voor ben?

Niemand hebben om te knuffelen

Theorieën van het leven

Ze hebben me geen aanwijzingen gegeven

En nu ben ik gestopt

Mensen komen en gaan

En het is allemaal zo verwarrend...

Ik wilde gewoon naar huis

Maar nu zelfs jij niet

Het is hier om het mij uit te leggen

Ik zweer het, ik probeerde te rennen

Maar ik denk dat het te laat was

Wie zal het nu schelen?

Mijn twee armen zullen niet genoeg zijn

En niemand zal me helpen

De kinderen uit het veld halen...