Carnaval - Valentin

Tropeço no infinito

E abandono a cada passo o peso das escolhas que eu já fiz

Pra abraçar as que ainda vão vir

Não quer dizer que eu já não chore as minhas dores

Que não hesite diante dos temores:

Sou o que o tempo fez e faz de mim

Sou o que o tempo fez e faz de mim

Carrego a casca grossa que o mundo me ensinou a carregar

O semblante fechado na multidão não é outra coisa senão

Uma couraça que, enquanto tenta defender o ego

Não deixa a brisa no fim da tarde ser bonita

Apesar de todo cansaço, a vida ainda é bonita

struikelen in het oneindige

En ik laat bij elke stap het gewicht van de keuzes die ik al heb gemaakt los

Om te omarmen wat nog moet komen

Het betekent niet dat ik mijn pijn niet meer huil

Laat hem niet aarzelen in het aangezicht van angsten:

Ik ben wat de tijd heeft gemaakt en maakt mij

Ik ben wat de tijd heeft gemaakt en maakt mij

Ik draag de dikke schaal die de wereld me leerde dragen

Het gesloten gezicht in de menigte is niets anders dan

Een borstplaat die, terwijl hij probeert het ego te verdedigen,

Het laat de wind in de late namiddag niet mooi zijn

Ondanks alle vermoeidheid is het leven toch mooi