Омут -

Она все чаще замечает, мол не гоже так.

Не год же дай мы, два вместе прожито,

И что же так, и не одной песни обо мне с ней.

Ну такой, чтоб как положено.

Не о проблемах и ссорах, пусть есть они,

Хоть одну о том, почему мы вместе,

О том, что если друг без друга, то с болью,

О том, что называют любовью.

Ведь как ни крути,

Нам обоим необходима эта стрела в груди.

Необходимо найти,

Кому сказать «пойдем, нам по пути».

И распорядиться годами с толком,

Я поделюсь с тобой будущем,

Одному то куда мне столько.

Не откажись бесчеловечно,

Мне без тебя неделя вечность.

Припев:

Я снова встречаю рассвет и я снова с ней.

«Не скучай, обещаю, я буду во сне.»

Отсюда нет дороги назад,

Честь несу тонувшим в её глазах.

Но прошу небеса, меня не спасать,

В этот омут я прыгал сам."

Отсюда нет дороги назад,

Честь несу тонувшим в её глазах.

Но прошу небеса, меня не спасать,

В этот омут я прыгал сам.

Пусть вчера наружу когти,

От любви до ненависти не далеко идти.

Бывает ходим.

Дали копоти, но таем вроде,

Ты именно та и никто теперь мне так не подходит.

И пусть дождь за окном хлещет,

Капли по стеклу, по полу вещи.

Если это сон, то пусть будет вещим.

Капли по стеклу, смотрим следующий.

В котором пекло среди зимы.

Прожженные простыни, просто мы остро зависимы,

От нами созданного где-то вне Земли

Острова любви, куда вход строго двоим.

Душам родственным, напои меня

Досыта блеском глаз твоих.

И волос ароматами, я воском растаю.

Мир это просто оставим.

Блики полоски расставит.

Утро поверх серых зданий.

Мы к Морфею за снами

Снова без опозданий.

Припев:

Я снова встречаю рассвет и я снова с ней.

«Не скучай, обещаю, я буду во сне.»

Отсюда нет дороги назад,

Честь несу тонувшим в её глазах.

Но прошу небеса, меня не спасать,

В этот омут я прыгал сам."

Отсюда нет дороги назад,

Честь несу тонувшим в её глазах.

Но прошу небеса, меня не спасать,

В этот омут я прыгал сам.

Ze merkt steeds vaker, zeggen ze, dat het zo niet goed is.

Geef ons geen jaar, twee woonden samen,

En wat is het, en niet één liedje over mij met haar.

Nou, zoals het hoort.

Niet over problemen en ruzies, laat ze zijn,

Ten minste één over waarom we samen zijn,

Over het feit dat als zonder elkaar, dan met pijn,

Over wat liefde wordt genoemd.

Immers, wat men ook mag zeggen,

We hebben allebei die pijl in de borst nodig.

Moet vinden

Wie te zeggen "laten we gaan, we zijn onderweg."

En ga verstandig om met de jaren

Ik zal de toekomst met je delen

Een daarvan is waar ik zoveel heb.

Weiger niet onmenselijk

Ik ben een eeuwigheid zonder jou.

Refrein:

Ik ontmoet weer de dageraad en ik ben weer bij haar.

"Verveel je niet, ik beloof het, ik zal in een droom zijn."

Vanaf hier is er geen weg terug

Ik eer degenen die in haar ogen verdrinken.

Maar ik vraag de hemel, red me niet,

Ik ben zelf in dit zwembad gesprongen."

Vanaf hier is er geen weg terug

Ik eer degenen die in haar ogen verdrinken.

Maar ik vraag de hemel, red me niet,

Ik ben zelf in dit zwembad gesprongen.

Laat de klauwen eruit gisteren

Van liefde naar haat is niet ver te gaan.

Soms gaan we.

Ze gaven roet, maar we lijken te smelten,

Jij bent degene en niemand past nu zo goed bij mij.

En laat de regen buiten het raam naar beneden stromen,

Druppels op glas, op de vloer van een ding.

Als dit een droom is, laat het dan profetisch zijn.

Druppels op glas, kijk naar de volgende.

Waar het midden in de winter warm was.

Verbrande lakens, we zijn gewoon acuut verslaafd

Van wat we ergens buiten de aarde hebben gecreëerd

Eilanden van liefde, waar de ingang strikt voor twee is.

Verwante zielen, geef me een drankje

Tevreden met de schittering van uw ogen.

En haar met aroma's, ik zal smelten met was.

Laten we de wereld gewoon verlaten.

De schittering van de strip zal regelen.

Ochtend over grijze gebouwen.

We zijn naar Morpheus voor dromen

Opnieuw zonder vertraging.

Refrein:

Ik ontmoet weer de dageraad en ik ben weer bij haar.

"Verveel je niet, ik beloof het, ik zal in een droom zijn."

Vanaf hier is er geen weg terug

Ik eer degenen die in haar ogen verdrinken.

Maar ik vraag de hemel, red me niet,

Ik ben zelf in dit zwembad gesprongen."

Vanaf hier is er geen weg terug

Ik eer degenen die in haar ogen verdrinken.

Maar ik vraag de hemel, red me niet,

Ik ben zelf in dit zwembad gesprongen.