The Plague - Utopia Banished

Feeling the wrath, like an open wound

And so it begins, the time to reign is here

As I awaken, probed from thy slumber

For now I can say the plague has begun

Woe to those, wavering in the shadows

A desperate cry high above the plains

Blood dripped hollowed corpses like beneath the moon

But the fierce yet shriveled souls lurk into the night

Gazing down upon us with such certainty

As daggers show with a withered glow

Feasting flesh in a bloody mess

My soldiers in time, shall lay to rest

Our time (is) too short

And far from long lived

A horrific conclusion

Reflects of the end

My soldiers have been slaughtered

Deprived of their will

My journey towards death

Is almost complete

Scattered all across the fields

Stripped of all embodiment

The endless gates of flesh and bone

Once all perceived a warrior

For miles on, the stench of corpses lying about the frozen ground

Charred and chiseled in misery for now I can say the plague has begun

It’s so cold

The silence thickens

A wretched day of violent rapture

Will make its mark on history

The flames of the end have risen again

As well as our lives our vision descend

To see our fight is long fought but forgotten

Written in a stone (wall) of history

Our misfortunes were sure to come

But we are mere pawns who lay

Scattered from this plague

A night of war to defend

Our homes has been a tragedy

And as the night had set

We had to see the black wyvern has been set free

A never ending bliss

Throughout the humanity

The plague has just begun

Why can’t you fucking see

Here I stand alone

In this confused and glimmering lie

Sin after sin we suffer

Throughout the end of time

De toorn voelen, als een open wond

En zo begint het, de tijd om te regeren is hier

Terwijl ik wakker word, onderzocht uit uw slaap

Voor nu kan ik zeggen dat de pest is begonnen

Wee degenen die wankelen in de schaduw

Een wanhopige kreet hoog boven de vlakte

Bloed droop uitgeholde lijken als onder de maan

Maar de woeste maar verschrompelde zielen liggen op de loer in de nacht

Met zoveel zekerheid op ons neerkijken

Zoals dolken laten zien met een verdorde gloed

Feestend vlees in een bloedige puinhoop

Mijn soldaten zullen op tijd rusten

Onze tijd (is) te kort

En verre van lang geleefd

Een gruwelijke conclusie

Reflecties van het einde

Mijn soldaten zijn afgeslacht

Beroofd van hun wil

Mijn reis naar de dood

Is bijna compleet

Verspreid over de velden

Ontdaan van alle belichaming

De eindeloze poorten van vlees en botten

Eens zagen ze allemaal een krijger

Kilometers lang, de stank van lijken die op de bevroren grond liggen

Verkoold en gebeiteld van ellende kan ik nu zeggen dat de pest is begonnen

Het is zo koud

De stilte wordt dikker

Een ellendige dag van gewelddadige vervoering

Zal zijn stempel drukken op de geschiedenis

De vlammen van het einde zijn weer opgelaaid

Evenals ons leven daalt onze visie af

Om te zien dat onze strijd lang is gestreden maar vergeten

Geschreven in een steen (muur) van de geschiedenis

Onze tegenslagen zouden zeker komen

Maar we zijn slechts pionnen die leggen

Verspreid door deze plaag

Een nacht van oorlog om te verdedigen

Ons huis is een tragedie geweest

En toen de nacht was ondergegaan

We moesten zien dat de zwarte wyvern is vrijgelaten

Een nooit eindigende gelukzaligheid

Over de hele mensheid

De pest is net begonnen

Waarom kun je verdomme niet zien

Hier sta ik alleen

In deze verwarde en glimmende leugen

Zonde na zonde lijden we

Gedurende het einde der tijden