Bäring Nord - Ultima Thule

Jag seglat över havet, snart nog i tjugo år,

lärt hur dystra dagar kommer och går,

alla oceaner har varit för mig en bädd

och i storm på vilda vatten, jag aldrig varit rädd

Men nu kallar mig den jord,

Där i norr den sköna Nord

Och det tär min kropp och själ,

Att jag ej är där

Och för mitt inre öga,

Ser jag skogens stammar höga

Vid den plats som för mig kan kallas hem

Brevet från min son, kom likt vinden norrifrån

En dröm att följa pappa, att gå i faders spår

Så drar jag sakta handen genom mitt gråa hår

och från fårad kind i stillhet, jag stryker bort en tår

Ja, nu kallar mig den jord, där i norr den sköna Nord

och det tär i min kropp och själ att jag ej är där

och för mitt inre öga ser jag skogens stammar höga

vid den plats som för mig kan kallas hem

Längtans starka vingar bär mig hem

Skall aldrig mera lämna släkt och vän

I Sverige finns du kvar

Jag minns dig kära far

Ung och stursk i sinnet, inga drömmar sköts i sank

Jag matats har med minnen, fast utsvulten och pank

Men när vildheten i hjärtat, med ålder viker bort

Och tankar om ett äventyr är att minnas år som gått

Ja då kallar mig den jord, där i norr den sköna Nord

och det tär i min kropp och själ att jag ej är där

och för mitt inre öga ser jag skogens stammar höga

vid den plats som för mig kan kallas hem

Men nu kallar mig den jord, där i norr den sköna Nord

och det tär i min kropp och själ att jag ej är där

och för mitt inre öga ser jag skogens stammar höga

vid den plats som för mig kan kallas hem — mitt hem

Ik zeilde over de zee, snel genoeg voor twintig jaar,

leerde hoe sombere dagen komen en gaan,

alle oceanen zijn een bed voor mij geweest

en in storm op wilde wateren, ben ik nooit bang geweest

Maar nu roept de aarde mij

Daar in het noorden het mooie noorden

En het verteert mijn lichaam en ziel,

Dat ik er niet ben

En voor mijn innerlijk oog,

Ik zie de stammen van het bos hoog

Op de plek die voor mij thuis genoemd mag worden

De brief van mijn zoon, kwam als de wind uit het noorden

Een droom om papa te volgen, om in de voetsporen van zijn vader te treden

Dan trek ik langzaam mijn hand door mijn grijze haar

en van gefronste wang in stilte veeg ik een traan weg

Ja, nu noemt dat land, in het noorden, me het mooie noorden

en het verteert in mijn lichaam en ziel dat ik er niet ben

en voor mijn innerlijk oog zie ik de stammen van het bos hoog

op de plek die voor mij thuis genoemd mag worden

De sterke vleugels van verlangen dragen me naar huis

Zal nooit meer een familielid en vriend verlaten

In Zweden ben je er nog

Ik herinner me je lieve vader

Jong en koppig van geest, er werden geen dromen neergeschoten

Ik ben gevoed met herinneringen, maar uitgehongerd en blut

Maar wanneer de wreedheid van het hart, met de leeftijd, terugwijkt

En gedachten aan een avontuur zijn om de voorbije jaren te herinneren

Ja, dan roept dat land mij, daar in het noorden het mooie noorden

en het verteert in mijn lichaam en ziel dat ik er niet ben

en voor mijn innerlijk oog zie ik de stammen van het bos hoog

op de plek die voor mij thuis genoemd mag worden

Maar nu noemt het land, daar in het noorden, me het mooie noorden

en het verteert in mijn lichaam en ziel dat ik er niet ben

en voor mijn innerlijk oog zie ik de stammen van het bos hoog

op de plek die voor mij thuis genoemd mag worden - mijn thuis