Beautiful - Tzu

They say he lives alone

He had a wife but that was long ago

The town drunk he always talks to himself

He says it’s her and who are we to know

In the room down the hall on the second floor

Above the counter in the pub at the edge of town

Still living in his memory, obsessed with the act of remembering

The only one with a key into the cold room

He replays the scene and she’s there with him now

Standing drunk like a leper on the threshold

Broke down staring at the emptiness and he says

You’re beautiful, you’re beautiful

Your beautiful grotesque love

They say he couldn’t live with himself

Blood on his hands but that was long ago

He found his love lying silent and still

In room four, that’s how the story goes

And now he comes back every night to drink there

The same place long ago where she was found

Still air crackling, cold feeling back again

He unlocks the door but never goes in

A woman’s face in the window stares him down

A shiver runs up the back of his neck

But he won’t cross the line of the dead

When he says

You’re beautiful, you’re beautiful

Your beautiful grotesque love

You visit me in darkness, every night I find you

Deliver me from torment, no light will guide you

I wish that there was some way, to bring you back beside me

I wish that there was some way, some way, some way, ay, ay, ay

You’re beautiful, you’re beautiful

Your beautiful grotesque love

Ze zeggen dat hij alleen woont

Hij had een vrouw, maar dat was lang geleden

De dronken stad praat hij altijd tegen zichzelf

Hij zegt dat zij het is en wie zijn wij om te weten

In de kamer in de hal op de tweede verdieping

Boven de toonbank in de kroeg aan de rand van de stad

Hij leeft nog steeds in zijn geheugen, geobsedeerd door de handeling van het herinneren

De enige met een sleutel in de koelcel

Hij speelt de scène opnieuw af en zij is nu bij hem

Dronken staan ​​als een melaatse op de drempel

Brak naar de leegte te staren en hij zegt:

Je bent mooi, je bent mooi

Je mooie groteske liefde

Ze zeggen dat hij niet met zichzelf kon leven

Bloed aan zijn handen, maar dat was lang geleden

Hij vond zijn liefde stil en stil liggen

In kamer vier, zo gaat het verhaal

En nu komt hij elke avond terug om daar te drinken

Dezelfde plaats lang geleden waar ze werd gevonden

Stille lucht knettert, koud gevoel weer terug

Hij ontgrendelt de deur, maar gaat nooit naar binnen

Het gezicht van een vrouw in het raam staart hem naar beneden

Er loopt een rilling over zijn nek

Maar hij zal de grens van de doden niet overschrijden

Als hij zegt:

Je bent mooi, je bent mooi

Je mooie groteske liefde

Je bezoekt me in het donker, elke nacht vind ik je

Bevrijd me van kwelling, geen licht zal je leiden

Ik wou dat er een manier was om je weer naast me te krijgen

Ik wou dat er een manier was, een manier, een manier, ay, ay, ay

Je bent mooi, je bent mooi

Je mooie groteske liefde