Wanderer - Twin Obscenity

A lonely man on a lonely journey

Bewildering ways he rode

The heavens did not treat him fairly

And the winds did chill him to the bones

Through icy storms and dim-lit moonlight

His search would never end

His hauberk shone brighter than any sun

His sword was adorned with purest of gold

A woollen cloak covered his weary face

A face frostbitten and old

His fearless steed he held most dearly

No beast was ever so bold

It’s snow-white mane with lustre shone

And it’s hoofs never touched the ground

His deeds in strife he cheerfully remembered

In battle he rejoiced

Never before had he met his match

Many a time strivings he aroused

Een eenzame man op een eenzame reis

Verbijsterende manieren waarop hij reed

De hemel heeft hem niet eerlijk behandeld

En de wind heeft hem tot op het bot koud gemaakt

Door ijzige stormen en gedimd maanlicht

Zijn zoektocht zou nooit eindigen

Zijn maliënkolder scheen helderder dan welke zon dan ook

Zijn zwaard was versierd met het zuiverste van goud

Een wollen mantel bedekte zijn vermoeide gezicht

Een bevroren en oud gezicht

Zijn onverschrokken ros koesterde hij het meest

Geen beest was ooit zo brutaal

Het zijn sneeuwwitte manen met glans

En zijn hoeven hebben nooit de grond geraakt

Zijn daden in strijd herinnerde hij zich vrolijk

In de strijd verheugde hij zich

Nooit eerder had hij zijn gelijke ontmoet

Menig streven wekte hij op