Desert Bell - Tweedy

Oh, I am sorry you won’t recognize me

Born and bred to be led

And be dead by degrees

I’m taking a moment to express my regret

Before I forget how it goes

As fast as our blood can crackle with blame

The arrows of eyes

Defined our embrace too soon

And piercing the place where even the moon

Would never dream to shine

The deluge day-dreaming turned to pain

Blades of blood

Rained beneath

Silk teeth

I barked like a cricket flaked like a bone

Tricked and switched off in a heap

And buried myself so deep and so true

No one ever saw through

Thoroughly cruel and alone

Am I so sorry you don’t recognize me

I am always the one

You lost to all tomorrows

Oh, look past your anger and please render me down

In a hole in the ground

Mixed with the earth

Remember these words

And let me no longer be worth your sorrow

Oh, het spijt me dat je me niet herkent

Geboren en getogen om geleid te worden

En wees gradueel dood

Ik neem even de tijd om mijn spijt te uiten

Voordat ik vergeet hoe het gaat

Zo snel als ons bloed kan knetteren van schuld

De pijlen van ogen

Definieerde onze omhelzing te snel

En doorboren de plaats waar zelfs de maan

Zou er nooit van dromen om te schitteren

Het zondige dagdromen veranderde in pijn

Bloedbladen

Onder regende

Zijden tanden

Ik blafte als een krekel in vlokken als een bot

In een oogwenk bedrogen en uitgeschakeld

En begroef mezelf zo diep en zo waar

Niemand heeft ooit doorgekeken

Grondig wreed en alleen

Het spijt me dat je me niet herkent

Ik ben altijd degene

Je hebt verloren van alle morgen

Oh, kijk voorbij je woede en maak me alsjeblieft down

In een gat in de grond

Vermengd met de aarde

Onthoud deze woorden

En laat me je verdriet niet langer waard zijn