Endless Roads - Trinacria

Been down this road before

Seems to extend itself with each step made upon its hide

If there is such a thing as completion it cannot be found

The infant and the dying sharing a seamless breath

Not a single day has passed

With me wanting to get off these tracks

It is not a place of congregation;

mute communion

We might have passed along the clouds

Without the recognition of two desolates

Illumination seemed less intimate than he had hoped for

The winds blow with no molecular embodiment

Yet they’re cold to me, old to me

Solitude becomes a trusted party out here

In the deserts of self

Yet we do not ask for anything

Raving through the crossroads, spared of choice

Ben eerder op deze weg geweest

Lijkt zichzelf uit te breiden met elke stap die op zijn huid wordt gezet

Als er zoiets bestaat als voltooiing, kan het niet worden gevonden

Het kind en de stervende delen een naadloze ademhaling

Er is geen enkele dag verstreken

Met dat ik van deze sporen af ​​wil

Het is geen plaats van samenkomst;

stomme communie

We zijn misschien langs de wolken gepasseerd

Zonder de herkenning van twee verlatenen

Verlichting leek minder intiem dan hij had gehoopt

De wind waait zonder moleculaire belichaming

Toch zijn ze koud voor mij, oud voor mij

Solitude wordt hier een vertrouwde partij

In de woestijnen van het zelf

Toch vragen we nergens om

Razend door het kruispunt, gespaard van keuze