Nightbound - Tribulation

On the borders, on the brink of lies

I set off firm in resolve

Down the valley of twilight

To search for something lost

In timeless dusk, dreams unfold

In the backwood’s mist

Of sacred memories untold

Two worlds collide

Disturbance in the flow of time

The sky splits apart

Commands me to surrender

And part from the light

Profound sadness

Humbled and cast down to the ground

As lightning strikes me down

Nightbound

I remember, I remember who we are

And the long night comes with grace

Demons of stone arise

To evoke new birth

While sorrows past

Sinks into the earth

Profound sadness

Humbled and cast down to the ground

As lightning strikes me down

Nightbound

I remember, I remember who we are

And the long night comes with grace

Dying is the first and last

But nothing ever ends

Crying, slipping from this world

To be reborn again

Op de grens, op de rand van leugens

Ik ben vastbesloten op pad te gaan

Door de vallei van de schemering

Zoeken naar iets dat verloren is gegaan

In de tijdloze schemering ontvouwen zich dromen

In de mist van het achterland

Van heilige herinneringen onnoemelijk

Twee werelden botsen

Verstoring in de stroom van tijd

De lucht splijt uit elkaar

Beveelt me ​​om me over te geven

En deel van het licht

Diep verdriet

Vernederd en neergeworpen op de grond

Terwijl de bliksem me inslaat

nachtgebonden

Ik herinner me, ik herinner me wie we zijn

En de lange nacht komt met gratie

Demonen van steen komen op

Om een ​​nieuwe geboorte op te roepen

Terwijl verdriet voorbij is

Zinkt in de aarde

Diep verdriet

Vernederd en neergeworpen op de grond

Terwijl de bliksem me inslaat

nachtgebonden

Ik herinner me, ik herinner me wie we zijn

En de lange nacht komt met gratie

Sterven is de eerste en de laatste

Maar niets eindigt ooit

Huilend, wegglijdend van deze wereld

Wedergeboren worden