Kanbrik - Trapani

Déjame que me baje del techo ya, el cielo me queda lejos, sí, a lo mejor será

que he deja’o el vicio

Y por eso como mucho llego al quicio de la puerta medio abierta de este vacío

interior

Pero pasan los dígitos del Casio y me impaciento en aquel rincón sombrío de la

cama

Y no me calman ni las tiras de los tiros por las iras que me entran al pensar

con quién coño te has metido

Llevas na' y menos, no me vengas de Seedorf

Dile a tu grupo de pájaros que les he quema’o el nido

Sí, loco, sí, Trapani ha sido, avanzo sin mirar atrás igual que Nocerino

Enciendo el Chesterfield mientras suena Mino Reitano

¿Vas de mangante?, pregunta en OpenCores por mis primos

Salgo del trabajo con cara de pocos amigos, llevo seis años ganando euros,

manchándome las manos

¿Y contigo?

los mismos que he contado

Yo me cargué a Pablito, ahora yo clavo los clavos en pizarras de serrín con

nuestras fotos del pasado

Aquí enforcado en la disco' me ponen Pasado Pisado

Me encuentro situaciones en el vértice del álamo

Me dirijo al baño corto por lo insano

Así no, coño, píntalas de lado y lo que sobre pa' un chino, así tiramos

chino-chano

Y salir de allí con la carita de Jean Reno

Jodidos como Johnny Dorelli en San Remo

Mirando las alianzas que unieron nuestros dedos

Por lo que pudiera pasar y al final no pasó

Y al final me encuentro solo en el salón y

«Tutta la vita sempre solo non sarò», sí

Kanbrik

Laat me nu van het dak komen, de lucht is ver weg, ja, misschien zal het zijn

dat ik de ondeugd heb verlaten

En daarom kom ik hoogstens bij het scharnier van de halfopen deur van deze leegte

binnenkant

Maar de cijfers van de Casio gaan voorbij en ik word ongeduldig in dat sombere hoekje van de

bed

En de injecties kalmeren me niet vanwege de woede die in me opkomt als ik denk

met wie heb je geknoeid

Je draagt ​​niets en minder, kom niet naar mij toe vanuit Seedorf

Vertel je groep vogels dat ik hun nest heb verbrand

Ja, gek, ja, Trapani is geweest, ik ga vooruit zonder achterom te kijken, net als Nocerino

Ik zet de Chesterfield aan terwijl Mino Reitano speelt

Ga je groots, vraag bij OpenCores naar mijn neefjes

Ik verlaat mijn werk met een gezicht van weinig vrienden, ik verdien al zes jaar euro's,

vlekken op mijn handen

En met jou?

dezelfde die ik heb geteld

Ik heb Pablito vermoord, nu sla ik de spijkers in leien van zaagsel

onze foto's van vroeger

Hier gericht op de disco' zetten ze mij Pasado Pisado neer

Ik bevind me situaties in de top van de populier

Ik ga naar de badkamer kort voor de krankzinnigen

Zo niet, verdomme, schilder ze op de zijkant en wat er overblijft voor een Chinees, zo gooien we

chino-chano

En loop daar weg met het gezichtje van Jean Reno

Verneukt als Johnny Dorelli in San Remo

Kijkend naar de allianties die onze vingers hebben samengevoegd

Voor wat er zou kunnen gebeuren en uiteindelijk is het niet gebeurd

En uiteindelijk bevind ik me alleen in de woonkamer en

«Tutta la vita altijd alleen non sarò», ja

Kanbrik