Dissipated by Oblivion - Trallery

Bullets fall on souls of below,

New orphans are crying soaked in blood of their families,

Shocked by the terrible noise,

Appaled by the horror of forever.

Disgrace becomes in mere ash,

When nobody hears the screams from the other side,

Empathetic moment to other lifes,

Dissipated By Oblivion.

Shots, running, Grapeshots, running,

Escaping from fire, destruction and suffering,

Reached.

Waiting for the moment of calm,

Spiral of death, the end of my desire.

Disgrace becomes in mere ash,

My life is not here, I’m part of a number,

The smiles will never arise again,

Dissipated By Oblivion.

By Oblivion.

By Oblivion.

Dissipated By Oblivion.

Their lifes are planned as one,

Avoiding the pain of the others,

Devoting one minute to the circumstance:

Accepting their luck, assimilating our deaths.

Survival is not an option,

Because we are born in a place,

Where life is considered a currency,

And consequences are payed with agony.

Disgrace becomes in mere ash,

Blood employed as a legal tender,

Particles that silence the cries,

Dissipated By Oblivion.

By Oblivion.

By Oblivion.

Dissipated By Oblivion.

After all we pray beyond the lies,

Beyond the clogged ears of the world.

It’s better than believing in nothingness,

The taste of daily bread is worst.

Reality will knock at their doors,

When the bombs fall around them,

When they will be on the other side

They’ll remember the parsimony.

Disgrace becomes in mere ash,

When nobody hears the screams from the other side,

Empathetic moment to other lifes,

Dissipated By Oblivion.

By Oblivion.

By Oblivion.

Dissipated By Oblivion.

Kogels vallen op zielen van beneden,

Nieuwe weeskinderen huilen gedrenkt in bloed van hun families,

Geschokt door het vreselijke geluid,

Verschrikt door de gruwel van eeuwigheid.

Schande wordt in louter as,

Als niemand het geschreeuw van de andere kant hoort,

Empathisch moment voor andere levens,

Verdreven door vergetelheid.

Schoten, hardlopen, Grapeshots, hardlopen,

Ontsnappen aan vuur, vernietiging en lijden,

bereikt.

Wachtend op het moment van rust,

Spiraal van de dood, het einde van mijn verlangen.

Schande wordt in louter as,

Mijn leven is hier niet, ik maak deel uit van een nummer,

De glimlach zal nooit meer verschijnen,

Verdreven door vergetelheid.

Door vergetelheid.

Door vergetelheid.

Verdreven door vergetelheid.

Hun leven is gepland als één,

De pijn van de anderen vermijden,

Eén minuut aan de omstandigheid wijden:

Hun geluk accepteren, onze dood assimileren.

Overleven is geen optie,

Omdat we op een plek zijn geboren,

Waar het leven als een valuta wordt beschouwd,

En de gevolgen worden met pijn betaald.

Schande wordt in louter as,

Bloed gebruikt als wettig betaalmiddel,

Deeltjes die de kreten het zwijgen opleggen,

Verdreven door vergetelheid.

Door vergetelheid.

Door vergetelheid.

Verdreven door vergetelheid.

We bidden tenslotte voorbij de leugens,

Voorbij de verstopte oren van de wereld.

Het is beter dan in het niets te geloven,

De smaak van dagelijks brood is het slechtst.

De realiteit zal aan hun deuren kloppen,

Als de bommen om hen heen vallen,

Wanneer ze aan de andere kant zijn?

Ze zullen de spaarzaamheid onthouden.

Schande wordt in louter as,

Als niemand het geschreeuw van de andere kant hoort,

Empathisch moment voor andere levens,

Verdreven door vergetelheid.

Door vergetelheid.

Door vergetelheid.

Verdreven door vergetelheid.