Another Nightmare - Tpr

Until we fall apart

Wake up and move like it’s the last time

It’s not the end — it’s never the end

While we still have heart

Your demise designed in time

A bond tied to blood — you have nowhere to run

And I will admit that I am afraid of the life

That I could be living instead of mine

Paint me a nightmare into my eyes

And sew me up, leave all the tools inside

And I’ve been awake, but always afraid

To fall asleep, for fear I’ll see your face

In an attempt to reassemble yesterday…

Just tell me that it’s not it’s not too late

Stay away, for I am fragile

I’m not asleep as death is tied to rest

This is more than you can handle

You’ve never been so consumed

Why do we hate the things that we can’t change?

Why do we hurt the ones we can’t control?

Why do we hold on to our yesterdays… like we can’t let go?

Why do we fear the things that we don’t understand?

Why do we want everything that we’ll never have?

This is all too much

Held back no longer to wait

We will take what’s ours

In courage lift us

I’ll see you when I wake up

Mark my words, this won’t be the end

Leaving is the hardest part

Mark my words;

I will return

It’s just a nightmare

Go back to sleep

It’s just a nightmare

And I run and I run from the only one

Who can wake me up

Tot we uit elkaar vallen

Word wakker en beweeg alsof het de laatste keer is

Het is niet het einde — het is nooit het einde

Terwijl we nog steeds een hart hebben

Je ondergang ontworpen in de tijd

Een band gebonden aan bloed - je kunt nergens heen

En ik zal toegeven dat ik bang ben voor het leven

Dat ik zou kunnen leven in plaats van de mijne

Schilder me een nachtmerrie in mijn ogen

En naai me dicht, laat al het gereedschap erin

En ik ben wakker geweest, maar altijd bang

Om in slaap te vallen, uit angst dat ik je gezicht zal zien

In een poging gisteren weer in elkaar te zetten...

Zeg me gewoon dat het niet te laat is

Blijf weg, want ik ben kwetsbaar

Ik slaap niet, want de dood is verbonden met rust

Dit is meer dan je aankan

Je bent nog nooit zo geconsumeerd geweest

Waarom haten we de dingen die we niet kunnen veranderen?

Waarom doen we pijn aan degenen die we niet kunnen beheersen?

Waarom houden we vast aan het verleden... alsof we het niet kunnen loslaten?

Waarom zijn we bang voor de dingen die we niet begrijpen?

Waarom willen we alles wat we nooit zullen hebben?

Dit is allemaal te veel

Niet langer tegengehouden om te wachten

We nemen wat van ons is

Moedig ons op

Ik zie je als ik wakker word

Let op mijn woorden, dit zal niet het einde zijn

Weggaan is het moeilijkste deel

Let op mijn woorden;

Ik zal terugkomen

Het is maar een nachtmerrie

Ga weer slapen

Het is maar een nachtmerrie

En ik ren en ik ren van de enige

Wie kan me wakker maken?