Vana - Torreblanca

Pero que poca confianza he merecido

Pero que amarga lección

La de la sed que no sacia

Y la trampa de lo prohibido

Primavera arrebatada

Yo quería darte más

Me perdiste en la bajada

No querías verme así…

Verte llorar

Como dos niños

No querías estar

Siempre conmigo

Pero que poca confianza he recibido

Pensaba que era bonanza tu resignación

Escondiste la estocada

Imposible estar así

En sonrisas ensayadas

Escondí mis uñas

Y no queda nada ya de lo que éramos

Hoy esta vana amistad

Me confunde

Y cada vez entiendo menos

Y me enfado mas

Que pequeño

Que débil amor

No supimos rescatarlo ni tu, ni yo…

Heridas que de la infancia

Han sobrevivido

Lo que se ve a la distancia habla mas de lo que se dijo

Primavera desatada

Sentir que la vida se te acaba

Alegrías enlatadas, enojo, miedo y culpa

Y no queda nada ya de lo que éramos

Hoy esta vana amistad me confunde

Y cada vez entiendo menos

Y me enfado mas

Que pequeño

Que débil amor

No supimos rescatarlo ni tu, ni yo

Y no queda nada ya de lo que eramos

Hoy esta vana amistad me confunde

Y cada vez entiendo menos

Y me enfado mas

Que pequeño

Que débil amor

No logramos rescatarlo ni tu, ni yo

Es hora de dejarlo ir…

Camina sin mirar atrás

Tengo que dejarlo ir…

No puedo respirar

Tengo que soltarte ya

Maar hoe weinig vertrouwen heb ik verdiend

Maar wat een bittere les

Degene met de dorst die niet lest

En de valkuil van het verbodene

gegrepen lente

Ik wilde je meer geven

je verloor me onderweg naar beneden

Je wilde me niet zo zien...

zie je huilen

als twee kinderen

je wilde niet zijn

Altijd met me

Maar wat een weinig vertrouwen heb ik gekregen

Ik dacht dat je ontslag een bonanza was

je verborg de uitval

onmogelijk om zo te zijn

Met geoefende glimlachen

Ik verborg mijn nagels

En er is niets meer over van wat we waren

Vandaag deze ijdele vriendschap

Het verwart me

En elke keer begrijp ik er minder van

En ik word steeds bozer

Zo weinig

wat een zwakke liefde

Noch jij noch ik wisten hoe we hem moesten redden...

Wonden die van kinds af aan

Ze hebben het overleefd

Wat in de verte wordt gezien, spreekt meer dan wat er werd gezegd

lente ontketend

Gevoel dat het leven ten einde loopt

Ingeblikte vreugde, woede, angst en schuldgevoel

En er is niets meer over van wat we waren

Vandaag brengt deze ijdele vriendschap me in de war

En elke keer begrijp ik er minder van

En ik word steeds bozer

Zo weinig

wat een zwakke liefde

We wisten niet hoe we hem moesten redden, jij noch ik

En er is niets meer over van wat we waren

Vandaag brengt deze ijdele vriendschap me in de war

En elke keer begrijp ik er minder van

En ik word steeds bozer

Zo weinig

wat een zwakke liefde

Noch jij noch ik hebben hem kunnen redden

Het is tijd om het te laten gaan...

lopen zonder achterom te kijken

Ik moet het loslaten...

ik kan niet ademen

Ik moet je nu laten gaan