Vicarious -

Eye on the TV

'Cause tragedy thrills me.

Whatever flavour

It happens to be like:

"Killed by the husband",

"Drowned by the ocean",

"Shot by his own son",

"She used a poison in his tea",

"And kissed him goodbye".

That's my kind of story.

It's no fun 'til someone dies.

Don't look at me like

I am a monster.

Frown out your one face

But with the other.

Stare like a junkie

Into the TV.

Stare like a zombie

While the mother

Holds her child,

Watches him die

Hands to the sky,

Crying, "Why, oh, why?"

'Cause I need to watch things die from a distance.

Vicariously I live while the whole world dies.

You all need it too.

Don't lie.

Why can't we just admit it?

Why can't we just admit it?

We won't give pause until the blood is flowing.

Neither the brave nor bold

Will write us the story, so,

We won't give pause until the blood is flowing.

I need to watch things die from a good safe distance.

Vicariously I live while the whole world dies.

You all feel the same.

So, why can't we just admit it?

Blood like rain come down.

Drum on grave and ground.

Part vampire, part warrior.

Carnivore and voyeur.

Stare at the transmittal.

Sing to the death rattle.

La, la, la, la, la, la, la-lie.

Credulous at best, your desire to believe in angels in the hearts of men.

Pull your head on out your hippie haze and give a listen.

Shouldn't have to say it all again.

The universe is hostile, so impersonal.

Devour to survive.

So it is.

So it's always been.

We all feed on tragedy.

It's like blood to a vampire.

Vicariously I live while the whole world dies.

Much better you than I.

Oog op de tv

Omdat tragedie me opwindt.

Welke smaak dan ook

Het is toevallig zo:

"Dood door de echtgenoot",

"Verdronken door de oceaan",

"Doodgeschoten door zijn eigen zoon",

"Ze gebruikte een gif in zijn thee",

"En kuste hem vaarwel".

Dat is mijn soort verhaal.

Het is niet leuk totdat iemand sterft.

Kijk niet naar mij als

Ik ben een monster.

Frons uit je ene gezicht

Maar met de ander.

Staar als een junk

De televisie in.

Staar als een zombie

terwijl de moeder

houdt haar kind vast,

Ziet hem sterven

Handen naar de hemel,

Huilen, "Waarom, oh, waarom?"

Omdat ik dingen van een afstand moet zien sterven.

Plaatsvervangend leef ik terwijl de hele wereld sterft.

Jullie hebben het ook allemaal nodig.

Lieg niet.

Waarom kunnen we het niet gewoon toegeven?

Waarom kunnen we het niet gewoon toegeven?

We zullen pas pauzeren als het bloed stroomt.

Noch de dapperen, noch de stoutmoedigen

Zal ons het verhaal schrijven, dus,

We zullen pas pauzeren als het bloed stroomt.

Ik moet dingen zien sterven van een goede veilige afstand.

Plaatsvervangend leef ik terwijl de hele wereld sterft.

Jullie voelen allemaal hetzelfde.

Dus waarom kunnen we het niet gewoon toegeven?

Bloed als regen komt naar beneden.

Trommel op graf en grond.

Deels vampier, deels krijger.

Carnivoor en voyeur.

Kijk naar de zender.

Zing tot de doodsratel.

La, la, la, la, la, la, la-liegen.

Op zijn best goedgelovig, je verlangen om in engelen in de harten van mensen te geloven.

Trek je hoofd uit je hippiewaas en luister.

Ik hoef niet alles nog een keer te zeggen.

Het universum is vijandig, zo onpersoonlijk.

Verslinden om te overleven.

Zo is het.

Zo is het altijd geweest.

We voeden ons allemaal met tragedie.

Het is als bloed voor een vampier.

Plaatsvervangend leef ik terwijl de hele wereld sterft.

Veel beter jij dan ik.