Inside Voices - Too Close To Touch

I watch from blackened bars, through the window to my soul

I stand behind closed doors, with a broken heart from shattered hope

I scrape and I claw through bloodstained walls, as they start caving in

I swear I’ll fix this.

But you just won’t listen

I used to make a sound that shook the earth beneath me

Now, they’re not even listening

I used to have a voice.

I used to be so sure

I’d dream, they could never silence me

They’re not even listening

I used to have a voice.

I used to be so sure

Feeling trapped beneath the static

Inside a broken mind is the place that I call home

I let my thoughts unwind, as they leave my body panic prone

I beg for peace within me, as I lose a piece of me

Silent screams refuse to ring, cause hopelessness can’t sing

I used to make a sound that shook the earth beneath me

Now, they’re not even listening

I used to have a voice.

I used to be so sure

I’d dream, they could never silence me

They’re not even listening

I used to have a voice.

I used to be so sure

Feeling trapped beneath the static

I used to make a sound that shook the earth beneath me

Now, they’re not even listening

I used to have my voice.

I used to…

Dream, they could never silence me

They’re not even listening

I used to have a voice.

I used to be so sure

Feeling trapped beneath the static

Trapped beneath the static

Trapped beneath the static

Trapped beneath the static

Trapped beneath the static

Ik kijk vanuit zwartgeblakerde tralies, door het raam naar mijn ziel

Ik sta achter gesloten deuren, met een gebroken hart van verbrijzelde hoop

Ik schraap en ik klauw door met bloed bevlekte muren, terwijl ze beginnen in te storten

Ik zweer dat ik dit zal oplossen.

Maar je luistert gewoon niet

Ik maakte een geluid dat de aarde onder me deed schudden

Nu luisteren ze niet eens

Ik had een stem.

Ik was er zo zeker van

Ik zou dromen, ze zouden me nooit tot zwijgen kunnen brengen

Ze luisteren niet eens

Ik had een stem.

Ik was er zo zeker van

Zich gevangen voelen onder de statische elektriciteit

In een gebroken geest is de plek die ik thuis noem

Ik laat mijn gedachten tot rust komen, omdat ze mijn lichaam in paniek laten raken

Ik smeek om vrede in mij, omdat ik een stukje van mezelf verlies

Stille kreten weigeren te rinkelen, want hopeloosheid kan niet zingen

Ik maakte een geluid dat de aarde onder me deed schudden

Nu luisteren ze niet eens

Ik had een stem.

Ik was er zo zeker van

Ik zou dromen, ze zouden me nooit tot zwijgen kunnen brengen

Ze luisteren niet eens

Ik had een stem.

Ik was er zo zeker van

Zich gevangen voelen onder de statische elektriciteit

Ik maakte een geluid dat de aarde onder me deed schudden

Nu luisteren ze niet eens

Ik had mijn stem.

Vroeger deed ik…

Droom, ze konden me nooit het zwijgen opleggen

Ze luisteren niet eens

Ik had een stem.

Ik was er zo zeker van

Zich gevangen voelen onder de statische elektriciteit

Gevangen onder de statische

Gevangen onder de statische

Gevangen onder de statische

Gevangen onder de statische