Contessa -

I had nearly completed my first book,

On Italian small-farm olive oil,

One more interview and the project was through,

I was ready to see my home soil,

The farmhouse was sprawling and rustic,

But a princess opened the door,

Some years after the ball, no Prince Charming would call,

Yet I saw all she’d been and then more.

And she laughs when I call her «Contessa»,

And I watch her work all afternoon,

What she’s chosen demands that her pale, slender hands

Become weathered and careworn too soon.

And the lines of her face speak of privilege and grace,

But she talks to me like an old friend,

And as we blather on, soon the daylight is gone,

And I don’t want the evening to end.

Every day brings the scorn of her fellows,

Those who should join her in the old ways,

They’ve abandoned their arts for machines with steel parts

That make oil in hours, not days.

As time passes we speak less of oil

Sometimes not even speaking at all

And she eyes me, bemused, but she does not refuse

When I offer to help through the fall.

And she laughs when I call her «Contessa»,

And each night I hear her family’s tale,

Of their triumphs and tears over hundreds of years

And how frightened she is she might fail.

And I shake my head, saying something foolish,

And she smiles at my schoolboy charms,

And we’re both so surprised by the light in our eyes

As we fall into each others' arms.

One day, my first draft reached the office,

With a letter in which I resigned

Whatever I’d looked for while writing a book

Turned out not to be what I would find

Now I study the grape and the olive,

I study the climate and lands,

And what I don’t know, she will patiently show

With her weathered and beautiful hands.

And she laughs when I call her «Contessa»,

But she’s grateful I do all the same,

She has much to do yet, and she will not forget

All the strength of her family name.

And machines do the work on the big farms,

They sell much more oil than she,

But she sells enough, and their hands aren’t as rough

As a artisan’s hands ought to be.

My aging princess and her careworn caress,

My lovely Contessa and me.

Ik had mijn eerste boek bijna voltooid,

Op Italiaanse kleinschalige olijfolie,

Nog een interview en het project was voorbij,

Ik was klaar om mijn thuisland te zien,

De boerderij was uitgestrekt en rustiek,

Maar een prinses opende de deur,

Enkele jaren na het bal zou geen enkele Prince Charming bellen,

Toch zag ik alles wat ze was geweest en nog veel meer.

En ze lacht als ik haar «Contessa» noem,

En ik kijk de hele middag naar haar werk,

Wat ze heeft gekozen, vereist dat haar bleke, slanke handen

Wordt te snel verweerd en versleten.

En de lijnen van haar gezicht spreken van voorrecht en gratie,

Maar ze praat tegen me als een oude vriend,

En terwijl we verder kabbelen, is het daglicht al snel verdwenen,

En ik wil niet dat de avond eindigt.

Elke dag brengt de minachting van haar kameraden,

Degenen die zich bij haar zouden moeten aansluiten op de oude manieren,

Ze hebben hun kunsten verlaten voor machines met stalen onderdelen

Dat maakt olie in uren, niet dagen.

Naarmate de tijd verstrijkt, spreken we minder over olie

Soms zelfs helemaal niet praten

En ze kijkt me verbijsterd aan, maar ze weigert niet

Wanneer ik aanbied om de herfst door te helpen.

En ze lacht als ik haar «Contessa» noem,

En elke nacht hoor ik het verhaal van haar familie,

Van hun triomfen en tranen gedurende honderden jaren

En hoe bang ze is, ze zou kunnen falen.

En ik schud mijn hoofd terwijl ik iets dwaas zeg,

En ze lacht om de charmes van mijn schooljongen,

En we zijn allebei zo verrast door het licht in onze ogen

Terwijl we elkaar in de armen vallen.

Op een dag bereikte mijn eerste ontwerp het kantoor,

Met een brief waarin ik ontslag nam

Waar ik ook naar op zoek was tijdens het schrijven van een boek

Bleek niet te zijn wat ik zou vinden

Nu bestudeer ik de druif en de olijf,

Ik bestudeer het klimaat en de landen,

En wat ik niet weet, zal ze geduldig laten zien

Met haar verweerde en mooie handen.

En ze lacht als ik haar «Contessa» noem,

Maar ze is dankbaar dat ik hetzelfde doe,

Ze heeft nog veel te doen, en ze zal het niet vergeten

Alle kracht van haar achternaam.

En machines doen het werk op de grote boerderijen,

Ze verkopen veel meer olie dan zij,

Maar ze verkoopt genoeg, en hun handen zijn niet zo ruw

Zoals de handen van een ambachtsman zouden moeten zijn.

Mijn oude prinses en haar zorgeloze liefkozing,

Mijn mooie Contessa en ik.