Хамсин -

Он пришёл с лицом убийцы,

С видом злого кровопийцы,

Он сказал, что он мой критик

И доброжелатель мой,

Что ему, мол, штиль мой низкий

Эстетически неблизкий,

Я фуфло, а он — Белинский,

Весь неистовый такой.

Возмущался, что я грязно,

Своевольно, безобразно

Слово гадкое «оргазм»

Безнаказанно пою.

«Ты ж не просто песни лепишь —

В нашу нравственность ты метишь!

За оргазм ты ответишь,

Гадом буду, зуб даю!»

Я пристыженно заохал,

Стал прощения просить.

Сам подумал: «Дело плохо,

Этот может укусить».

Распалился он безмерно,

Оскорбить меня хотел.

«Ты вообще, говорит, нудист, наверно!

А ещё очки надел!

Нет, спеть бы про палатки и костёр,

Про то, как нам не страшен дождик хмурый!

Но ты засел, как вредоносный солитёр

Во чреве исстрадавшейся культуры!

Культуры —

Мультуры,

Куль-куль-куль-куль,

Муль-муль-муль-муль.

Вреден я, не отпираюсь.

Утопил Му-Му я, каюсь.

Всё скажу, во всём сознаюсь,

Только не вели казнить.

Это я бомбил Балканы,

Я замучил Корваллана,

И Александра Мирзаяна

Я планировал убить.

А как выпью политуру,

Так сажусь писать халтуру.

Постамент родной культуры

Я царапаю гвоздём.

Клеветник и очернитель,

Юных девушек растлитель,

И вообще я — врач-вредитель,

Приходите на прием!

Если есть где рай для бардов,

Я туда не попаду.

Если есть где ад для бардов,

То гореть мне в том аду.

А в раю стоят палатки,

Всё халявное кругом:

Чай густой, а уксус сладкий,

И все песни лишь о том, что:

Да здравствуют палатки и костёр,

Наш строй гуманный, развитой туризм,

Ведёт народ к победам ля минор.

Всё остальное — ревизионизм.

И разгневанный радетель

За чужую добродетель

На меня за песни эти

Епитимью наложил.

Ты, говорит, обязан, хоть я тресни,

Написать сто двадцать песен

О туризме и о лесе,

Кровью все взамен чернил.

Думал я: «Достал, постылый!

Чо те надо-то, мужик?

Серафим ты шестикрылый,

Ну вырви грешный мой язык!»

Слушал я, ушами хлопал,

А когда совсем устал,

То сказал я громко: «Жопа!»

Тут он в обморок упал.

Но с тех пор в душе покоя нет,

И от переживания такого

Как-то мне приснился Афанасий Фет,

Бьющий Иван Семёныча Баркова.

Он лупил его кастетом,

Приговаривал при этом:

«Я пришёл к тебе с приветом

Рассказать, что солнце встало,

Что воспитанным поэтам

Выражаться не пристало».

А Барков просил прощенья,

Сжёг поэму про Луку.

Вот такое вот знаменье

Мне приснилось, дураку.

Но я песню написал назло врагам,

Как одна возлюбленная пара

У костра, в палатке, под гитару

Получила пламенный оргазм.

Hij kwam met het gezicht van een moordenaar

Met de blik van een kwaadaardige bloedzuiger,

Hij zei dat hij mijn criticus was

En mijn weldoener

Wat zegt hij, mijn kalmte is laag

Esthetisch afstandelijk,

Ik ben onzin, en hij is Belinsky,

Allemaal woedend.

Verontwaardigd dat ik vies was,

Opzettelijk, arrogant

Het lelijke woord "orgasme"

Ik zing straffeloos.

“Je maakt niet alleen liedjes -

Je mikt op onze moraliteit!

Je zal antwoorden voor een orgasme

Ik zal een klootzak zijn, ik geef een tand!

Ik kreunde van schaamte

Begon om vergeving te vragen.

Ik dacht bij mezelf: "Het is erg,

Deze kan bijten."

Hij vlamde onmetelijk op,

Wilde me beledigen.

'Over het algemeen, zegt hij, ben je waarschijnlijk een nudist!

En bril opzetten!

Nee, ik zou zingen over tenten en een vuur,

Over hoe we niet bang zijn voor sombere regen!

Maar je ging zitten als een kwaadaardige lintworm

In de buik van een lijdende cultuur!

Culturen -

Dieren,

Kul-Kul-Kul-Kul,

Mul-mul-mul-mul.

Ik ben schadelijk, ik ontken niet.

Ik heb Mu-Mu verdronken, dat geef ik toe.

Ik zal alles zeggen, ik beken alles,

Alleen gaven ze geen bevel tot executie.

Ik was het die de Balkan bombardeerde,

Ik heb Corvallan gemarteld

en Alexander Mirzayan

Ik was van plan om te doden.

En hoe drink ik Pools,

Dus ik ga zitten om afval te schrijven.

Voetstuk van de inheemse cultuur

Ik krab met een spijker.

De lasteraar en lasteraar,

Jonge meisjes aanrander

En in het algemeen ben ik een ongediertedokter,

Kom naar de receptie!

Als er een paradijs is voor barden,

Ik kom er niet.

Als er een hel is voor barden,

Dan brand ik in die hel.

En in het paradijs zijn tenten,

Alle gratis dingen die er zijn:

De thee is dik en de azijn is zoet

En alle nummers gaan alleen over het feit dat:

Lang leve de tenten en het vuur,

Ons systeem is humaan, ontwikkeld toerisme,

Leidt het volk naar overwinningen in A minor.

Al het andere is revisionisme.

En een boze voogd

Voor de deugd van iemand anders

Op mij voor deze liedjes

Hij legde een boete op.

U, zegt hij, bent verplicht, zelfs als ik barst,

Schrijf honderdtwintig liedjes

Over toerisme en over het bos,

Allemaal bloed in plaats van inkt.

Ik dacht: “Ik snap het, hatelijk!

Wat heb je nodig, kerel?

Serafijnen, je hebt zes vleugels,

Nou, scheur mijn zondige tong eruit!"

Ik luisterde, klapte in mijn oren,

En als je helemaal moe bent,

Toen zei ik luid: "Ezel!"

Hier viel hij flauw.

Maar sindsdien is er geen vrede in de ziel,

En van het ervaren van dergelijke

Ooit droomde ik van Afanasy Fet,

Ivan Semenych Barkov verslaan.

Hij sloeg hem met boksbeugels,

Tegelijkertijd sprak hij:

"Ik kwam naar je toe met de groeten

Zeg dat de zon is opgekomen

Welke opgeleide dichters?

Het is niet gepast om je uit te drukken."

En Barkov vroeg om vergeving,

Verbrand een gedicht over Luke.

Hier is het teken

Ik heb gedroomd, dwaas.

Maar ik schreef een lied om de vijanden te pesten,

Als een verliefd stel

Bij het vuur, in de tent, met een gitaar

Kreeg een vurig orgasme.