Хам -

Так живёшь тихонечко, бережёшь эмоции —

Сам с собою в шахматы, и нервы не шалят.

Но вокруг не вакуум, но вокруг-то — социум,

Как выйдешь в этот социум — сразу нахамят.

Вот идёшь по улочке мимо палисадничка,

Радуешься солнышку, всех готов обнять.

Ну, толкнёшь прохожего — «Ой!

Извините, дядечка!»

А он как пасть разинет — и давай вонять!

Дескать, «ох и обнаглели, ну, творят чего хотят.

Ходють тут, очки надели, а под ноги не глядят.

Извиняйся перед тёщей, прётся прямо по людям,

Ты купи очки потолще…» — Здравствуй, милый, здравствуй, хам!

Как в зверинце все живут,

Вежливость утратили.

Не по-батюшке зовут —

Норовят по-матери.

Где-то сеют хлебушек, совершают подвиги.

Тонет Фёдор Конюхов, но продолжает плыть.

А мне что теперь, всю жизнь ходить, только глядя под ноги,

Чтобы хаму на мозоль вдруг не наступить?

Вот стоит он, как скала, он — венец творения,

Наливной, троллейбусный, натуральный хам.

На челе его простом признак вырождения

И печать пристрастия к жидкости «Агдам».

Граждане общаются

С чувством отвращения —

Это называется

Роскошью общения.

Хама может обуздать только сила грубая,

Скажем, пуля, но нельзя — с детства заучил:

Гуманизм, туда-сюда, человеколюбие,

Но человек бы восемь я бы лично замочил!

Нагрубят в троллейбусе, рявкнут в поликлинике,

Снизойдут презрительно в паспортном столе.

Возлюбите ближнего, грубияны, циники.

Вот я ж люблю вас, милые!

Ну где же пистолет?

«Гражданин, приём окончен!

Ну так что ж „Без десяти“?

Ну так мало ль кто что хочет?

Я вот домой хочу уйти!»

«Ой, ты права-то не качай мне»!

«Кто грубит?

Ах, я грублю?!

Мы Сорбонны не кончали,

Я и так тебя пошлю!»

До чего же довела

Наша жизнь дебильная.

Я ругаюсь не со зла —

Психика лабильная.

Возвратишься взвинченный,

Съешь солянки порцию,

Капнешь валерьяночки

В рюмку с коньяком.

Пропади он пропадом,

Этот самый социум!

Уж лучше — сам с собою в шахматы

За тройным замком!

Но попадётся мне тот хам —

Вырву гаду сердце я!

Мне отмщенье, аз воздам!

Эх, интеллигенция…

Dus je leeft rustig, bewaar emoties -

Ik schaak met mezelf, en mijn zenuwen zijn niet ondeugend.

Maar rond is geen vacuüm, maar rond is de samenleving,

Zodra je deze samenleving betreedt, worden ze meteen onbeschoft.

Hier loop je langs de straat langs de voortuin,

Je verheugt je in de zon, je bent klaar om iedereen te knuffelen.

Nou, je duwt een voorbijganger - "Oh!

Sorry, oom!

En hij zal zijn mond openen - en laten we stinken!

Ze zeggen: "O, en ze werden brutaal, nou, ze doen wat ze willen.

Ze lopen hier rond, ze zetten een bril op, maar ze kijken niet onder hun voeten.

Excuses aan je schoonmoeder, die op mensen afstormt,

Je koopt een dikkere bril ... "- Hallo, schat, hallo, boer!

Hoe iedereen in een menagerie leeft,

Verloren hoffelijkheid.

Niet in de naam van de vader -

Ze streven als een moeder.

Ergens zaaien ze brood, presteren ze.

Fyodor Konyukhov verdrinkt, maar blijft zwemmen.

En wat moet ik nu doen, mijn hele leven lopen, alleen maar onder mijn voeten kijken,

Zodat de boer niet ineens op het koren gaat staan?

Hier staat hij als een rots, hij is de kroon van de schepping,

Bulk, trolleybus, natuurlijke boer.

Op zijn voorhoofd is een eenvoudig teken van degeneratie

En het zegel van verslaving aan de Agdam-vloeistof.

Burgers communiceren

Met een gevoel van walging -

Het heet

De luxe van communicatie.

Hama kan alleen met brute kracht worden beteugeld,

Zeg, een kogel, maar het is onmogelijk - ik heb van kinds af aan geleerd:

Humanisme, heen en weer, filantropie,

Maar ik zou persoonlijk acht mensen doden!

Ze zullen onbeleefd zijn in een trolleybus, blaffen in een kliniek,

Ze zullen minachtend afdalen bij het paspoortkantoor.

Houd van je naaste, grof, cynisch.

Nou, ik hou van je, lieverd!

Waar is het pistool?

“Burger, de receptie is voorbij!

Nou, hoe zit het met "No Ten"?

Wat willen zo weinig mensen?

Ik wil naar huis!"

"Oh, je hebt gelijk, pomp me niet op!"

"Wie is onbeleefd?

Oh, ben ik onbeleefd?!

We hebben de Sorbonne niet afgemaakt,

Ik stuur je toch!"

Wat bracht het?

Ons leven is debiel.

Ik zweer niet tegen het kwaad -

De psyche is labiel.

Kom opgewonden terug

Eet een portie mengelmoes

Valeriaan laten vallen

In een glas met cognac.

Hij zal verloren gaan,

Deze samenleving!

Het is beter om met jezelf te schaken

Achter de drievoudige sluis!

Maar ik zal die boer krijgen -

Ik scheur mijn hart eruit!

Wraak is van mij, ik zal het terugbetalen!

Ach, intelligentie...